Comunidade.

Seica non somos a única comunidade con problemas de convivencia. En todas partes cocen fabas. Por sorte a nosa veciña sorda do piso de arriba cambiou as pilas do Whisper XL e non voltamos a oir a sua radio.

Axenda musical.

Hoxe no medio dunha mañá horrible , chegaron duas mensaxes seguidas ó meu teléfono. Dous amigos distintos avisándome de concertos en Galicia. Por un momento pensei se me suscribira sen querer a algún servicio de alertas por SMS de kiss FM ou algo así.
Por sorte non coinciden no tempo e tal vez me anime a ir a ambos. De calquera xeito se teño que escoller non o dubidarei. Este Jorge é moi bo pero un pouco pachocho.

Gañan.

Non era intención destes blogueiros entrar en debates cos lectores pero é que o derradeiro comentario de bolboreta , como ela mesma di , da moito xogo. O tema en cuestión xira en torno a unha das persoaxes televisivas máis populares no mundo do cable e que pasa agora á tv pública: O gañán.
É indiscutible que non a todo o mundo lle fan gracia as mesmas cousas pero nesta casa , ese tipo de humor absurdo ten moito éxito.
O gañán e o parente da aldea que todos quixeramos ter .Un tipo simpatico e sen malicia que anima as festas pero que non nos gustaría atopar no Parque de San Lázaro cando imos coa moza.
Eu sen ir máis lonxe teño na oficina tipos coma estes a centos e o pior de todo e que eses si que son de verdade . Por eso nos resulta tan gracioso e chocante á vez , porque ainda que moitos pensen esas parvadas xa non queda moito quen as diga.
Se eu contara as burradas que escoito cada día no Banco non o creeríades. Esta semana pasada por exemplo unha clienta para en vez de dicir petate dixo "petaculo".Outro contoume que ía ó Concello a "impulsar" un documento. Os atentados ó diccionario non terían fin. Unha señora o ano pasado quixo abrir unha conta dunha comunidade sen que fose a nome de nadie en concreto e cando lle dixen que eso era imposible soltoume :"¿e non podemos por o nome dun chino?". Nestes casos o acto reflexo é buscar a cámara oculta.



Para os que non coñezan ó Gañán (que me parece imposible), colgamos un dos centos de videos que colgan no youtube , algún dos cales ten máis de un millon de descargas: Como ligar:

E ali vai outro dia.

Jana hipnotizando un anaco de touciño.

Hoxe foi un día longo. Día de reunións importantes no choio e de moito coche. Por sorte aínda nos diu tempo de comer xuntos unha pizza en Vigo e de facer algunhas compras . Libros , zapatos e outras parvadas.
De volta en Ourense fumos facer a compra no Eroski que temos cerca da casa . Xa era tarde e como todos os días estaban chegando os xitanos. Traían unha furgoneta destartalada de cor roxo e pintada cunha franxa ó estilo Equipo A pero con cortinillas na parte traseira. No frente , as bandas estaban feitas con cinta aislante. Non sei , a min resultame gracioso o barullo que meten coa música de gasolineira a todo volumen e esa tropa de nenos morenochos. Ós do supermercado seguro non lle fai tanta gracia velos aparecer sempre a última hora. Onte seica un dos rapaces empezou a apañar noces e rompelas contra o chan deixando o Eroski coma un cortello. O peor de todo é que calquera lles di nada.
Xa na casa , no canal 6 de R estaban a por "Muñeco diabolico 3" pero non me daba a cabeciña pra tanta marioneta.

Rutinas.

Sentímolo moito pero hoxe non pasou nada medianamente interesante nas nosas vidas. Bueno , mercamos duas alfombras en Hermanos Barros e vimos o final da película "Muñeco diabolico 2". Mi madriña , canto cambiaron as pelis de terror nos últimos vinte anos . Hoxe unha destas estaría clasificada como cómica. Son tan condenadamente malas que enganchan. O que máis medo da do muñeco é con moita diferencia o peinado estilo Georgi Dann que se gasta. Non me estraña que se trastornase.

Diñeiro.

Non hai nada máis asqueroso que o diñeiro. Bueno , tal vez as libretas de aforro. A metade das infeccións que se transmiten por contacto viaxan en billetes de cinco euros. É incrible a cantidade de porquería que pode chegar a ter un papeliño destes tras cambiar milleiros de veces de mans.
Uns que si os gardan no escote , outros no refaixo , outros en carteiras traidas de Suiza en pleno franquismo . No Banco algúns ousados atrevense a mollar o dedo pra contalos arriscandose a coller ata a malaria.
Un día ,o abrir unha cartilla de aforros que me traía un homiño , caeu no teclado do ordenador unha mosca aplastada e disecada. Pobriña , en que momento se lle ocurriria entrar alí.
Hoxe a impresora financieira non daba lido unha cartilla. Aforrarei detalles pero cando a saquei para ver que lle pasaba , o que a banda magnética tiña pegada non era deste mundo.
Puxen cara de poker e cun nudo no estómago e díxenlle ó cliente que non funcionaba a máquina. Xesus, qué cruz.

Festival

Nada máis lonxe de promocionar tan curioso evento , pero cando o contei esta tarde en Tamallancos case quedo por mentireiro. Sirva este post coma demostración ainda que non quede moi claro en que consiste o festival.

Gafe.

Xa o decía Van Morrison: haberá días así. Alguns días parece que todas as cousas saen ó reves. Pequenos desastres sen importancia marcaron a marcha da xornada: un golpe no garaxe , un moble estropeado en pleno montaxe , unha queimadura , un zumo esparcido por toda a cociña , un fregadeiro que bota por fora...

O caso é que cando saquei a Jana pola mañá atopei unha curiosa octavilla no buzón. Unha vidente chamada como a miña sogra ofrecía os seus servicios e entre eles a cura contra a mala sorte. Naquel intre pareceume gracioso e mesmo subín o papeliño para a casa. Doce horas máis tarde xa non me parece tan gracioso.

Granxa

Por fin despois de case tres anos sendo propietarios dun poleiro , pechamos a nosa granxa. Non pensedes que non nos diu pena liquidar as pitas , pero se non o fixemos antes foi por falta de valor. As pobres no medio de tanta mudanza estaban desatendidas. Seica é moi sinxelo matar un bicho destes pero nos non fumos capaces. Sentinme coma Al Capone cando lle encarguei a Pepe do Curuxal que fixera o traballo sucio e despachase as cinco inquilinas que sobreviviran ata agora. Foi un choio fino , sen deixar rastro , de xeito que un bo día foron os pais de María a recoller os ovos e alí xa non había nada.
As pobres cariñosas , o que se di cariñosas non eran pero sufridas eran un bo rato , e xa ían moi velliñas. Ó principio non dabamos comido os ovos que puñan pero co tempo foronse asilvestrando e adicaronse á vida contemplativa. De ser unha granxa en toda regla pasou a ser un Gran Hermano edición Galiña . Coma se de Jurasic Park se tratase aprenderon a saltar a vaia e colonizaron a finca sementando de ovos os lugares máis insolitos. Unha delas chegou a atacar a Jana amagándolle un picotazo cando esta lle quería cheirar o cu.
Non é por falar ben delas agora que non están pero eran un grupo moi peculiar que foi a menos nestes anos. Ademais das que aprenderon a sair do galiñeiro tivemos unha que estaba de baixa psicolóxica . De cando en vez daballe por correr como se a seguise o raposo e facer movementos compulsivos. As demáis pitas picabana cando pasaban ó seu carón e ela puña sempre cara de estar facendo unha suma de cabeza.
Non sei , supoño que cando chegue a primaveira voltaremos a traer unha remesiña nova pero xa non será o mismo.

Jana 3:15

A nosa cadeluxa anda pachucha. Seica lle sentou mal un dos caldos que lle dimos. Anda pesarosa pola casa adiante e cos horarios descontrolados. Pola noite , a eso das tres da madrugada despertounos , puxo cara de estar ó límite do seu aguante e non me quedou outra que sacala a pasear , non fora o demo que confundise o cesped artifical da galería co xardín . Na rua non había ninguen, nin sequera coches. So atopei un borracho que paseaba dando tumbos polo medio da estrada. Cruzamos unha mirada sombria no silencio mesto da noite. Dende o fondo dun cartón de Don Simon o home sorriu ó ver a un parvo amarrado a un can a esas horas da madrugada.

Os homes de R

E por fin , tras moitos intentos sen éxito e moitas dores de cabeza , chegaron eles , os homes de R. Armados con fundas , taladros e rollos de cable ,nun par de horiñas, reestableceron a nosa conexión. Voltamos a estar en liña.

Ajuntamiento

Era moita a expectación que rodeaba esta boda entre Carolina e Carlos.
A misa celebrouse na igrexa do Mosteiro de Santo Estevo , e foi tan fermosa como longa. O coro estivo espectacular incluso para os que pensamos que un bo exemplo de música clásica son Bon Dylan ou Led Zeppelin. Fixose eso sí un chisco longa , máis que nada por que ó fondo , onde nos estabamos , ó cura non se lle oía nadiña. O home murmuraba cousas sobre o matrimonio , a fidelidade e sacrificar cordeiros mentras nas derradeiras filas adicabamonos a sacar fotos e comentar os modelos da xente . O que si escoitamos con meridiana claridade foi a fórmula que o párroco empregou para dicir que xa estaban casados: "...y va a resultar que ya son esposos , así que démoslles un aplauso". Mi madriña , dez anos de seminario pra isto. Se quería ser orixinal mellor lle houbera sido dar a comunión con sobaos pasiegos.

Os noivos estaban juapísimos e entre os invitados había modeliños pra todos os gustos. Non faltaron colares de piedrolings , os traxes con cheiro a naftalina e coches encerados no parking. Eu da familia deles non coñecía a ninguen pero seica o tempo está a facer estragos nalgún primo que era un playboy nos anos 90.
Dos aperitivos que nos puxeron no impresionante Claustro dos Obispos , destacar a panzada que María se pegou de xamón de belotra , e os platos de dátiles con panceta que rillaron Oscar e Quique. Estratéxicamente situados na entrada ó recinto , fixeron unha barricada humana e non creo que pasase plato algún para as outras mesas.
Todo estaba moi bo así que cando nos sentamos a cear xa casi non tiñamos fame. A cena tivo momentos realmente divertidos coma cando tentamos compoñer unha versión erótico-festiva do clásico popular "bailaches Carolina" pra cantarlles ós noivos. Aiquí Oscar consagrouse na pandilla como humorista e sentín pena de non ter unha cámara de vídeo pra colgar a sua canción no youtube. Rimos coma nunca e chegado o momento de cantar cada un cantou o que lle veu en gana.
Os camareiros non paraban de trasfegar viño nas copas en canto un se xiraba así que había que ter moito coidado para non rematar peneque .
A figuriña dos noivos tras moitos paseos voltou parar na nosa mesa ante o aplauso xeralizado e descansa agora no moble de entrada da casa. O ramo que supuñamos ía ser pra Quique foi ó final pra Rita que o recibiu con emoción contida.
Houbo no café amago de discurso por parte do padriño e co bandullo cheo fumos botarlle unha ou duas pezas. Puxemos o video que fixeran Rivas & Seara produccións e tralo vals de rigor empezou a festa rachada.
Da música so lembro a sobredosis de merengue coa que nos agasallaron ó comenzo , e un popurrí cos grándes éxitos de Manolo Escobar que debeu durar uns vinte minutos.
Ainda que estabamos cansos diunos pena marchar e que o día rematase. A felicidade non pode atraparse e tras este veñen outros días máis grises e tristeiros , pero a lembranza dos bos momentos danos forzas a todos.

Mini

78 Minis cruzando as estradas do sur de Galicia e alí estabamos nos , co pequeno Sputnik roxo .
Primeiro reunímonos en Vigo no concesionario , e coma se dunha competición de autos tolos se tratase saímos todos disparados rumbo a Caldas atravesando a cidade nunha fermosa mañá de sábado e despois a toda velocidade pola autopista. Xa en Caldas volta a xuntarnos cos coches que viñan da zona de Vilagarcía . Tras unha breve pausa e precedidos por un impresionante Cooper amarelo e branco arrancamos paseniño cruzando estradas comarcais , metendo algo de ruido e disfrutando da paisaxe. Lucía un sol dourado cando por fin chegamos ó recinto feiral de Silleda. Alí invitáronnos a xantar nun ambiente festivo e aínda nos diu tempo de ver o show que un portugues medio tolo facía con motos e coches . Magoa ter presa sempre , magoa ter que aturar sempre tanta despedida.

Good bye vodafone.

Tras moitos intentos infructuosos de arrancar de novo o meu USB , esta mañá decidin despachar o contrato que me unía a vodafone. Un rapaz moi atento do departamento de baixas dixome que a incidencia que puxera o día cinco de setembro estaba pechada xa que todo estaba correcto: modem , tarxeta , configuración , programas , cobertura... So faltaba un detalle de nada : que non funciona . Entre tolear e pagar a permanencia prefiro o segundo. En breve sacarei a subasta o meu USB e se non me dan nada por el doullo á miña sobriña pra que lle faga de mesiña de noite á Barbie.
O xoves virán os técnicos de "R" á casa a devolverme ó ciberespacio. Seica a instalación dura unhas catro horas ¿?. Xesus , que cruz.

100 metros lisos.

O venres celebrouse unha curiosa reunión de veciños en Tamallancos. Tratábase de chegar a un acordo sobre a reforma do campo da festa. A cousa non pintaba moi divertida pero nin corto nin perezos alí me fun pra facer algo de bulto. Non faltou quen me preguntase "por curiosidad" se era do pobo . Non , dixenlle , pero estou a tempo de selo.
A xente foi vindo pouco a pouco e agardouse ata as 8:20 por se algún quedara rezagado. A esa hora chegou un home maior , fuertote e de pelo cano , que fixo a primeira suxerencia da tarde: "eu penso que había que suspender a reunión".
Seica morrera inesperadamente un veciño do pobo (inesperadamente ós 96 anos , na flor da vida vaia) e sería unha "bonita homenaxe" suspender o evento. Como queira que levabamos alí media hora agardando e ó morto xa tanto lle tiña o campo da festa , decidiuse seguir adiante. Ó home non lle pareceu moi ben e enseguida soltounos "bueno ,empecemos puntuales entonces .Total,o que se diga aiquí non vai valer de nada". Manda narices . Cando fora el o único que chegara tarde!.
Xa metidos en materia discutíanse as posibilidades de reforma do campo con tres posicións ben diferenciadas:
A) Pista de cemento por arriba. (versión maioritaria)
B) Pista de cemento por abaixo. (sen defensores dentro da reunión)
C) Proposta Pejerto . (pista polo medio e todos á taberna)
Así de entrada non parece moi difícil. Todos coincidían en non estropear o campo deixando o centro libre e sen asfaltar.
A primeira intervención fixoa un veciño maior e baixote que calzaba unha curiosas alpargatas "de verano". Ó home o único que lle preocupaba era que no fixeran estorbos pra que se puideran "correr os cen metros lisos o los cen metros vaias". Nos tres minutos que falou dixo non menos de 10 veces o dos cen metros lisos e os cen metros vaias. Que si cen metros lisos por aiquí , que si cen metros vaias por alí , chegou un momento que a xente non sabía onde meterse. Eu pensei que non aguantaba a risa e na presidencia non acababan de crer tan disparatado discurso.
Ó bo do señor non había quen o quitara dos seus afáns velocistas. Nun intre , xa por cortar o tema , un veciño díxolle que si se facía unha pista de tenis ou futbito no fondo do campo , podíanse correr os cen metros lisos igual. Pois nada , que non podía ser xa que non se da frenado e "non vas a rematar os cen metros lisos ou os cen metros vaias contra a pista de tenis". Ademáis a cousa ten que quedar libre "por si se fai un evento , un concierto ou un funeral"
Tiven que marchar antes do final e non pensedes que non me diu pena. Coma sempre supoño que todo quedará en nada . Entre uns que entran desacreditando o que decidan os veciños , outros que din que o campo é deles , os menos que defenden que non se poña nada non vaia ser que veñan o de Amoeiro e nos quiten o sitio ,e os que so lle preocupa que naquel patatal se poidan correr os cen metros lisos ou os cen vaias , pouco se podía facer. Haberá que seguir tentandoo.
Dende logo ,quede como quede, eu non penso ir correr alí.

Sordeira.

Non podía ser perfecto. A veciña do cuarto piso padece de sordeira. Non é que non nos de pena pero case me daría igual se non fose porque lle gusta escoitar a radio. Seica a moita da xente maior tamén lle gusta durmir ata tarde pero a esta gustalle madrugar.
Dende o noso dormitorio escoitase Punto Radio dende as sete da mañá coma se estiveramos dentro do estudio de grabación.
Hoxe desperteime escoitando a un economista falar da subida das hipotecas e pensei que me quedara a televisión encendida pola noite. Saín da cama buscando de onde saían esas voces coma quen busca lume na casa ata darme conta que era o teito do dormitorio o que se convertira nun amplificador.
A min non me importa moito madrugar así que fun para o salón a seguir coa miña relectura de Kerouac. Mentres non se desperte María , pensei , todo vai ben. María tardaría tres minutos en despertarse e o primeiro que fixo foi aporrear a parede e soltar un insulto que non podo reproducir aiquí .
Eu marcho da casa cedo e medido durmido así que non me entero de nada pero seica a moi condenada encende a radio todos os días á mesma hora .Ainda así pensamos que nos daría unha tregua as fins de semana.
Durante o almorzo matinamos nun plan de contrataque. Eu teño uns cuadros para colgar no salón e vou esperar a hoxe á noite , ó voltar de sair de madrugada , para facer os buratos co taladro na parede. Se ela se ergue cedo pois eu deitome tarde .Tamén pensamos en deixarlle unha notiña na porta , en comprar algún aparato que distorsione as ondas de radio ou en engraxar a escaleira a ver se cae e pasa uns dias no Cristal Piñor. Bueno , tamén pensamos en mercar uns tapóns para os oídos , que no fondo , moi no fondo , somos boa xente.

Seguimos vivos.

Fallounos a conexión de internet. Vodafone está a piques de rematar coa nosa vida en parella. Dende o sábado á noite falei máis veces co servicio técnico que con María. Ainda así seguimos sen poder conectarnos así que estou no Café Latino empregando unha rede wifi.
Están sendo días moi divertidos e diume moita pena non poder contar o que nos pasou. Grazas por aguantar tan longo silencio.
Redoble de tambores que arrancamos de novo.