Esta xa parecía unha obra da Deputación . Cun ano e medio de retraso sobre o calendario previsto para o fin da obra , por fin rematei o cabaceiro de Tamallancos . Xusto cando boa parte da parroquia perdera a fe e desistira mesmo de preguntar , armeime de paciencia e encaixei todas as taboas que o rodean .
Falta , eso si , colocar a tella pero eso supera con moito os meus coñecementos como albanel . Ainda asi non desesperedes que xa estou xestionando a subcontrata.
O outono viñase enriba e sentía unha certa pena ver este pequeno experimento inacabado despois do fermoso e divertido que foi armalo. En canto esté rematado haberá invitación oficial e non se descarta que mesmo chegue a ser a foto que enviemos na postal de nadal.
Si , efectivamente , a foto é un pousado-robado.
Ando a escribir un par de posts sobre o que fixemos esta fin de semana , que resultou moi divertida e intensa.
En días como o de hoxe , chego a pensar que o anel de neboa que pecha todas as mañás a Xinzo , é unha porta astral que da paso a outro universo. Un universo rexido por extranas normas e poboado por seres conectados entre si de xeito que poden estar todos enfadados ou aparvados ó mesmo tempo , como se dunha colmea se tratase . Un universo cruzado por unha longa recta na que é imposible non parar e no que , como se fose a cousa máis normal do mundo , os langostinos poden frambearse alajillo . Case nada.
Esta xa parecía unha obra da Deputación . Cun ano e medio de retraso sobre o calendario previsto para o fin da obra , por fin rematei o cabaceiro de Tamallancos . Xusto cando boa parte da parroquia perdera a fe e desistira mesmo de preguntar , armeime de paciencia e encaixei todas as taboas que o rodean .
