Pixama para dous.

LA CIGÜEÑA VINO DE CHINA

2009-04-28T22:25:00.004+02:00

Esta monada es Dan Dan.

Llevaba mucho tiempo deseando subir esta foto y presentar así a nuestra sobrina y ahijada. Como veis se mimetiza perfectamente con su tío y teníamos tantas, tantas ganas de que viniera, abrazarla y besarla, que ni su prima Jana se puede resistir.

Traballo para Iker Jimenez.

2009-04-27T19:21:00.004+02:00

Este espeluznante documento foi recollido o domingo , no cumpleanos de Carlos. No momento da filmación ninguen pareceu darse conta da extrana presencia que nos acompañaba , e non foi a ata despois repasando o video , cando o atopamos.
Grazas Marta pola tua paciencia.

Veciñanza

2009-02-10T20:39:00.004+01:00

Era unha magoa deixar morrer o blog , pero o pobre ben merecia unhas vacacións. Menos mal que María e Bea empuxaron para que non esmorecese de todo.

Moitas cousas pasaron neste último mes dentro e fora da nosa casa polo que sería moi difícil facer un resumen , así que co voso permiso irei pouco a pouco.
Unha das historias que non quería deixar de contar ten que ver , como non , co noso acolledor vecindario.

Esquecendo que estabamos no Nadal , e sen dúbida contaxiada por tanta violencia que por aquel entón servían empaquetada e lista pra consumir no telexornal , a nosa querida veciña Cruela DeVil , decidiu pasar á acción e iniciou as hostilidades contra o noso piso.
Unha tarde , mentras nos durmíamos unha placenteira sesta , barreu minuciosamente as escaleiras , subiu con sixilo ó noso descansillo , e pousou no noso felpudo un cartón dos xeados Magnum cun mangadiño de pelos ( supoño que de Jana ) , e unha sustancia extrana e oscura que definiría como "roña" pura e dura.
Tempo atrás xa protestara sen moita fe , polos pelos que a nosa filla adoptiva ía deixando polas escaleiras , pero non lle fixemos nin caso.
É verdade que algún pelo pode caer , pero como queira que tarda vinte segundos en subir e baixar as escaleiras , e o fai tres veces ó día , farían falta ben a gusto cinco anos para facer un peluquín mediano cos pelos que ela tira. Outro cantar serían os da porta para dentro , que darían para un peluquín ó mes.
Non sería de extranar que eses pelos ( da roña xa prefiro non falar ) , sexan de algún deses abrigos de pel que se gastan as señoras , e que lles venden por raposo do Himalaya e son todos de xabarín ou teixudo da Serra do Larouco.
Eu , que paso por ser un tio pacífico e que chegei a ter unha chapiña de Otan non , bases fora , a piques estiven de estoupar un espallafate no portal. Pasei do estupor á incredulidade e de aí á ira e volta ó estupor . Nun primeiro momento pechei a porta e volvina abrir para ver se estaba soñando e así o cartonciño desaparecía , pero nada.
O malo é que non sabía con certeza cal das veciñas fora a do anónimo , porque todas comparten o mesmo perfil : son maiores , viven soas e están como un cencerro . E claro , non quería que pagasen xustos por pecadores.
O que si fixen foi mandar os pelos , a roña e o cartón feito anacos , escaleira abaixo.
O corpo do delito pasou tres días pousado no portal mentras que eu , pasei eses mesmos tres días atento a calquera ruido e saindo escopetado para ollar pola mirilla da porta.
Con chapa ou sen chapa da Otan , se a collo mátoa.

Tele 2.

2008-12-11T17:16:00.005+01:00

Esta mañá , mentras ía no coche cavilando sobre o incidente televisivo de onte , lembrei unha curiosa foto dunha pintada que María e máis eu sacamos fai xa moitos anos en Pisa.
E non puiden evitar un sorriso , claro.

Un televisor menos no mundo.

2008-12-10T20:20:00.004+01:00

Dous días despois de mercar no Ikea un taburete para poder ver a tele dende a cama , o pobre deixou de ter utilidade. Hoxe pola tarde no medio do sopor máis absoluto ,Jana e máis eu decidimos facer un pequeno combate de loita libre para desperezarnos.
Empezou como sempre cun par de sopapos e algún mordisco pero a cousa acelerouse.
Nunha rápida maniobra de despiste , superdog fixo un amago e lanzouse como un foguete baixo a cama na percura de refuxio . Como o sitio é pelín escaso , enganchou o pescozo co cable do televisor arrastrándoo tras de si.
Eu que nese momento estaba quitando o reloxo para que non houbese feridos nas manobras bélicas , saltei como un resorte pero a pobre tele botou na cama e de alí directa ó chan sen que puidese facer nadiña. Caiu como un sapo boca abaixo facendo un ruido como se a alguen se lle caese a ola expres polas escaleiras.
Voltei a subila ó taburete con coidado , enchufeina , e cando a encendín convertírase nunha radio.
Escoitase mellor que nunca , eso si , pero non se ve nadiña. Nada. Negro total. Nin un puntiño deses que saían nas teles de antes e que se ían facendo máis grandes , como se a imaxen viñese no Castromil dende a Cañiza. Valeiro total e Enma García convertida en locutora de radio.
Non sei se estas cousas teñen amaño ou se será mellor baixala ó contenedor directamente.
En fin , que vendemos taburete seminovo e regalamos radio .

Curtametraxe

2008-12-03T19:41:00.003+01:00

E o domingo , máis neve.

Branco

2008-11-29T16:24:00.004+01:00

O que máis me gusta da neve neste país é que , como si soupese que a agardamos para xogar con ela , sempre ven en fin de semana.
Hoxe o que na cidade era un día frio , chuvioso e gris , tanto na aldea terremota como en Calvelo era unha fermosísima nevada. Non direi que foi un placer ir a traballar porque o máis selecto da fauna invernal veu de visita á oficina pelexando contra os elementos , pero si pagou a pena ir para ver nevar así. Coa autoestrada parcialmente cortada e o asfalto como unha pista de patinaxe , volvín cedo para a casa.
Despois , algo máis preparados subimos a Calvelo para disfrutar da paisaxe , sorrir e correr como nenos pequenos.

Café na trincheira

2008-11-27T21:00:00.004+01:00

Hoxe era feira na aldea gala , e como todos os días de feira , a vila encheuse de xente curiosa que en lugar de baixar no Castromil parecen ter saido dun tunel do tempo. Por todas partes pasean homes e mulleres vestidos de luto que veñen á feira dende os pobos da periferia a comer o pulpo , mercar fouces ou sementes e cobrar a pensión. De un tempo a esta parte as feiras non valen gran cousa porque o autobús pasa tan cedo polos pobos , que algúns veciños teñen que ir á parada de víspera e agardar ó frio . Ademáis , como xa case non queda gando , se non che interesan os conxuntos de roupa interior chinesa , os chandals e os reloxos de imitación, non hai moito que ver.
Fun a almorzar cedo por se o día se complicaba e sen pretendelo puiden asistir a un curioso espectáculo.
Sentado no centro da cafetería había un home sen maís compañía que unha copa de licor , que falaba a berros con palabras que se desordeaban nalgun punto antes de sair da súa cabeza . A súa voz semellaba o zumbido ronco dun cañón de aire , como se estivese a masticar unha maldición . Ninguén reparaba na súa presencia e el estaba ríxido e serio , coa ollada moito máis alá da cristaleira. Vestía un enorme abrigo marrón , forrado en pel de mamut e unha gorra de aviador , desas que teñen orelleiras que se enganchan na coronilla , e que cargaba unha roña con vida propia. O home non calaba a pesar do pouco interes do público.
Cada pouco collía folgos e os recordos saían disparados da súa boca como nenos por un tobogán , un tras outro , nunha serpentina sen fin. Co barullo da cafetería non se lle entendía moito pero naquela mesa de mármore branco estaba a librarse unha feroz batalla. Nos quince minutos que alí estiven desfilaron enfermeiras ,feridos , tanques ,monxas , balas , sarxentos e frio , moito frío .
No bar non paraba de entrar e saír xente e o homiño cada vez berraba máis , non sei se porque os recordos chegaban á sua desordeada memoria con máis forza ou porque o pobre tiña a necesidade de que o mundo o escoitase .
Houbo un momento no que elevou tanto a voz que todo o local calou a un tempo como se nalgunha parte alguén rompese un espello. O soldado , asustado polas suas propias palabras , e ó ver que todo o mundo estaba pendiente del tranquilizou á audiencia dicindo:
"pero nunca me pasou nada"
Pouco a pouco volvimos ós nosos cafés e tras unha pausa pra coller aire arrancou de novo a súa particular máquina de contar historias .
Como xa a cousa non daba máis de si e o regulador de volúmen estaba claramente estropeado , a dona da cafetería acercouse a el con intención de apagalo. Puxose ó seu lado adiviñando unha certa sordeira e faloulle no oído como que fala para o máis profundo dunha cova.

- Mire , tiene usted que marcharse que vamos a cerrar.
- Van a pechar ?
- Si , vamos a cerrar.
- Xa abriron as tiendas?
- Si , xa está todo aberto (...)

Eu apurei o meu café ben cargadiño e aínda quedei un par de minutos matinando nos extranos camiños da loucura e a soidade.
Cando saín á rua a nevoa marchara , e un sol tristeiro de inverno libraba temén a súa particular batalla co frío de Xinzo. E alí , no medio da praza , quieto como unha estatua , un home que nunca voltou da guerra , explicaba a berros como saiu vivo dunha explosión na trincheira a dous africanos que estendían sen moita fe o seu cargamento de bolsos e cinturóns .

Xestur

2008-11-26T22:13:00.003+01:00

Non se fala de outra cousa nesta aldea terremota. Seica o rapaz da Caixa marcha pra Xestur a ocupar un cargo "político" que eu non acerto a comprender.
No que vai de semana pasa dunha ducia de persoas os que tentaron explicarmo sen éxito , así que convoco ós lectores de este blog a adiviñar o posto que vai ocupar o mozo.
Estas son as características tal e como a min mas relataron os lugareños

Sueldazo da hostia.
Coche con "chofre". Si , chofre. ¿...? Cando o oín non daba crédito.
Vai estar mentres estén estes no poder e logo terá que marchar como todos.
Seica non ten que facer nada pero ten moita resposabilidade. (o que se di un cargo político de libro).
Entre dietas , pitos e flautas , pasa dos once mil euros ó mes , así que pediu unha excelencia na caixa.

Director da banda de música de Xestur pode ser unha opción pero non estou moi seguro de que exista. Eu xa se sabe que non son moito de verbenas...

Receta contra a crisis

2008-11-16T12:50:00.004+01:00

Anuncio

2008-11-13T20:26:00.003+01:00

Santo ceo ... teño visto pelis de terror que daban menos medo que este anuncio. Agardo que os anacos de papel que faltan sexan un truco para facer pensar a algunha "quica" se xa antes outras se interesaran pola "aBitacion" .Con semellante caseira , e empezando o teléfono por 666 , é como para andarse con coidado.

Inflacción

2008-11-11T20:20:00.003+01:00

E logo din que a vida subiu unha barbaridade co euro... Eso será nas capitais porque en Xinzo non fai a comunión o que non quere.

Cousas da idade.

2008-11-10T21:10:00.003+01:00

Esta fin de semana tres parellas de amigos anunciáronnos que ían ter un neniño. Así , sen máis , tres dun viaxe. Unha delas foi o meu irmán Eduardo e a sua muller Bárbara o que me convertirá de novo en tio , dándolle unha volta enteira ó noso reloxo biolóxico...
A cousa diume moito que matinar e a verdade é que o venres costoume coller o sono. Puxenme a ver a tele e nun dos canles puñan a enésima reposición de "Depredador II" . Alguén estará xa a pensar que ten que ver esto cos embarazos . Pois si , si que ten que ver, e moito.
O caso é que enganchei a película xa pola metade , xusto no momento no que esa especie de mostruo feito con corpo de home , cabeza de xabarín , caparazón de nécora e rastas de Bob Marley , entraba nun vagón de metro , e comezaba a picar xente coma se fose zorza pros chourizos. O bicho andaba ó seu corta por aiquí e esmaga por alá , cando de pronto á hora de tronzar a unha muller policía , detense, faille unha radiografía , é ó decatarse de que estaba embarazada non a mata , senón que a tira a un lado. Como quen di volve a botar a troita ó rio...
Eu , no medio de tanta confusión pensei: Meu Deus , se agora viñese o depredador ese ó barrio da Ponte , nos seguro que pasaríamos a ser recheo para morcillas de cebola . Como non nos dise por meter a Jana por debaixo do xersei íamos aviados.
Tres embarazadas , duas con nenos recén nacidos , outras parellas tentando telos... Non saberán estes algo que nos non sabemos? Agardo que non.
En fin , noraboa ós premiados.

Untos

2008-11-10T20:34:00.005+01:00

A semana pasada unha clienta moi salada , desas que veñen a diario á oficina , diume unha explicación pseudocientífica sobre o problema da obesidade na comarca da Límia , que paga a pena compartir neste blog.
Seica a ausencia de "tipos finos" na zona non é unha característica xenética especial , senon a suma de dous factores ben diferenciados : tractores e cocidos.
A cousa ben sendo así : " Os homes en canto casan , bótanse ó cocido e ensanchan coma porcos , e logo de andar nos tractores os corpos defórmanse".
A que mo contou por suposto era de tipo ancho pero o seu caso é diferente porque ela puxose así co embarzo ( o neno xa ten doce anos , pero a grasa é o que ten , que é moi cariñosa) e toma corticoides.
O que ten que ser o non vai máis é a suma de tractor + cocido + corticoides.
En fin , que despois de oir esta fin de semana que unha directora de cine francesa fixo un documental sobre a bata cruzada galega , brindo desinteresadamente este amplo campo de estudo para canto científico esté interesado nel. Non pido nin sair nos agradecementos .

Indicios

2008-11-06T20:36:00.002+01:00

Meditei moito sobre se sería boa idea rescatar para este blog aquela vella historia do roubo e o polígrafo que nos tivera en vilo alá polo mes de xuño , e non estaba seguro de colgar este post porque naturalmente non houbo un final feliz. Semella claro que algunhas sementes son capaces de prender ata no formigón e a desconfianza é unha delas.
Un dos socios , o único que afirmara estar desperto ás oito da mañá do día de autos , foi formalmente acusado polos seus compañeiros. Esta vez non se cumpliu aquel dito de que a quen madruga Deus o axuda e máis lle valía quedar na cama vendo as reposición do coche fantástico como fai todo o mundo.
Ningunha proba e unha manchea de pequenos indicios situarono ó borde do abismo e cunha marca difícil de borrar.
En fin , que o pobre home , inocente ou non , non xestionou moi ben que se diga a situación , e cada paso que diu dende o día do roubo , foi interpretado polos compañeiros como unha proba da súa culpabilidade.
Por razóns profesionais tiven que escoitar ambas versións e xuntas dan para facer un catálogo de cousas a non facer despois dun roubo

Nunca , repito , nunca lle pidas a un amigo Garda Civíl , que se preste a facerche de coartada.
Tampouco saques antes de enfrentarte ó polígrafo , uns consellos tirados de internet sobre cómo enganar á máquina , e se o fas , non llo ensines ós demáis nin o deixes na oficina. Pode que con esto os convenzas de que se pode enganar ó ordenador pero dende logo non irá na túa axuda.
Se te acusan e decides que así non paga a pena seguir na empresa , non negocies á baixa a indemnización que che terían que dar.
Xa metidos no fregado do polígrafo , cando te entrevisten , non te esquezas de pestanexar. Seica falar de máis e quedarse encasquillado sen pestanexar é como firmar unha sentencia de culpabilidade.
Se na empresa se fala de mallar no ladrón , ti non te achiques e di que te ofreces para traer os estadullos da casa. Moito interés en pasar páxina é sinónimo de pouco interés en atopar ó culpable.
Non deixes que che comuniquen o despido nunha pizzería , porque hai moito barullo e ás veces non se entende moi ben o que se fala.
Como queira que o roubo foi de diñeiro , non te excuses decíndo que precisamente eso a ti é o que che sobra.
Pensa antes de falar.

Agora , cabezotas como son os desta aldea terremota , non están dispostos a deixar pasar a ocasión e van de cabeza a un xuicio que promete sentar xurisprudencia na historia do absurdo. Xa metidos no medio e postos a gastar en polígrafos , e avogados , rentabilizalo facendo dano.
A sentencia está clara " se no xuicio non sales culpable non é porque non foras ti , senon porque non o podemos demostrar" . Lóxica pura, vaia.

Olelas

2008-11-03T18:23:00.000+01:00

Sete días xustos despois de estar ceando nun 5 estrelas superior como era o Hotel Palace de Madrid, atopámonos casualmente nas antípodas do luxo vendo pasar bandexas de churrasco e chourizos criollos na remota aldea de Olelas.
Presentaba un libro feito con recordos , fotografías e pequenas historias o pai de Carolina e para alí arrancamos dispostos a facer algo de palleiro e pelexar co frio.
Olelas , para quen non o coñeza que será todo o mundo , é unha pequena aldea na baixa Limia , colgada na ladeira dos montes de Entrimo e únicamente separada de Portugal polo rio do mesmo nome que a aldea. Un sitio ó que un non iría nin querendo porque seguro que nalgún punto dos dez kilómetros que o separan de Entrimo , pensaría que está confundido , que alí non podía haber máis que montañas e daría a volta.
A fala , a arquitectura e mesmo os costumes , teñen un fondo pouso de fronteira que o fan moi interesante. A paisaxe é verdadeiramente incrible , magoa que este tan estropeado todo.
Aguantamos estoicamente a charla que precedeu a sinatura de libros batendo cos pes no chan polo intenso frio e as das xentes do lugar , verdadeiros protagonistas do acto , arrancaron para as suas casas cun exemplar por familia , que probablemente pasará a inaugurar unha chea de novas bibliotecas rurales.
Un fermoso xesto que atrancará cunha pedríña o reloxo de area que marca o anunciado fin dun tempo , un lugar e unhas xentes, condeados a desaparecer. Unha curiosa paradoxa dorme arestora nos mobles de salón das casas de Olelas , a carón da botella de Martini Rosso , o Sansón e a foto de comunión do neto enviada dende un barrio de París. Quen lle ía dicir a estas xentes que medraron á forza dandolle as costas á literatura , que ía ser precisamente esta a que os rescataría dun esquecemento seguro.
En fin , que rematado o acto literario propiamente dito , comenzou a festa que o acompañaba e que por si soa daría pra facer un volumen de antropoloxía.
A alcaldesa , unha mulleríña xa maior e que lucía unha curiosa combinación de bata do país e moño art-decó , exerceu de digna anfitriona e dispuxose a atender por igual a veciños , coñecidos e turistas da palabra.
Agochadas tras unhas servilletas de papel , gardaba bandexas de aperitivos moito máis abundantes que os do Palace , todo hai que dicilo , e non menos imaxinativos: tortilla de cebola , aceitunas recheas pinchadas nunha rebanada de pan bimbo con salchichon e untada de queixo fresco ou paté (todo nun ) , xamón cocido , freixoas ...
Nin o frio da comarca puideran salvar o paté e máis o queixo que debían levar extendidos de víspera e que viñan a dar testemuño mudo do tan anunciado cambio climático. Semella imposible que alí , naquela perdida montaña , a catro grados e medio , non houbera algo fresco pero así era. Deste xeito , mentras o paté oscurecía tristemente contra os bordes , o queixo amosaba un sospeitoso cuarteamento que lembraba vagamente a unha lagoa seca.
Pero como o mellor condimento seica é a fame , aplicámonos todos a valeirar as bandexas para que puideran traer nelas o anunciado churrasco.
Houbo momentos realmente fermosos e cheos de emoción que gardaremos moito tempo na lembranza.
Dous dos homes do pobo foron á casa polas suas concertinas e diron un longo recital con pezas tradicionais acompañadas á voz por un portugues que improvisaba unha especie de regueifa. Despois homes e mulleres regaláronnos un baile típico no que xiraban por parellas ó son da música.

En fin , un auténtico placer trasmontano. Algo cansos , empachados e afumados , voltamos á casa no medio dunha noite pecha como non recordo ter visto outra.

Alcadesa con moño

Casorios varios.

2008-11-03T16:10:00.000+01:00

Como seguro moitos sabedes , a pasada fin de semana , fumos a Madrid para unha boda dun primo de María.
Saimos de Ourense en procesión a media mañá e fixemos unha paradiña pra comer no restaurante dunha gasolinera .Alí tocounos un camareiro que aseguraba ter como primeira profesión a de humorista pero que facía unhas horiñas para completar o soldo , e que non calou un minuto dando o mellor de si nos postres.
A cousa non tiña desperdicio e viña sendo algo así:

- Un café cortado.
- Se lo corto yo o le traigo un cuchillo.

- No se preocupen que la mosca es de la casa.

- Así que ustedes son de Orense ... Pues yo tenía un amigo forense. No era médico ni nada pero tenía un Ford y era de Orense.

En fin , unha hora enteira xantando un filete recauchutado dentro dunha sesión do club da comedia...
Xa chegando a Madrid desfixose a procesión e perdémonos dentro de esa enorme tobeira que son os tuneis da M-30 . O GPS non contaba con esta obra faraónica e nos poucos momentos que collía sinal , botaba conta de que estabamos na superficie e non paraba de pedirnos que xirásemos á dereita pra tentar empotrarnos alegremente contra o muro de formigón.
Atopar o hotel puxo a proba a miña paciencia e mesmo a do propio GPS .
Ainda que consultei o libro de instruccións e non parece posible , xuraría que houbo un momento no que o dichoso trasto suspirou antes de falarme e rematou a indicación chamándome idiota.

A ceremonia celebrouse na igrexa de San Manuel e San Benito e amenizouna un cura que parecía sacado de Bricomanía e que falaba cunhas curiosas pausas e amagou con algúnha broma lixeira. Non tiven ocasíon de facelo pero houbérame gustado poder preguntarlle se tiña un irmán camareiro nunha gasolineira da autovía.

Dende a igrexa fumos dando un fermoso paseo ata o hotel onde se facía a cena e que , como seguro algúns sabedes , era o Palace.
Si si , o Palace de verdade , non unha desas imitacións que hai pola nosa xeografía adiante. E digo esto porque hai uns días na estrada de Pontevedra pasamos a carón dun Pen Club que nada tiña que ver coa literatura e que non inspiraba poesía precisamente.
O caso é que entramos no Palace como se fose o Bar Orellas , pondo cara de interesantes e de estar perfectamente acostumados a estas moquetas e dourados.
O hotel desprende un encanto especial e de verdade que paga a pena velo.
Os aperitivos foron nun incrible salón cunha cúpula de cristal que pasa por ser a máis fermosa de Madrid e o ambiente era a decir verdade , moi agradable.
Eso si , se ben a bebida era abondo pra emborachar a todos os presentes , os pinchos foron algo escasos e todos a base de frituras.
O caso é que cando saían os camareiros creabase un certo nervosismo como o que se da no Lizarran cando saen as bandexas cos pinchos , e non sabes se van a tirar para o teu lado ou para o lado contrario e , de ser así , xa te podes ir despedindo deles.

Na mesa xa pra cear sentáronnos con xente á que so coñecíamos de maneira moi remota pero a pesar do barullo propio dun salón con 300 invitados a cousa resultou bastante interesante.
O menú estivo ben pero non foi nada do outro xoves.
Eu son algo de aldea e ainda que me gusta a cociña moderna como ó que máis , sigo a pensar que a mermelada ten que ir co tulipán , o colacao, e as galletas e non co pato ou o foie , pero bueno , en cuestión de gustos xa se sabe.

Polo demáis unha boda é unha boda , xa sexa en Santo Estevo , na Zamorana ou no Palace .Os tempos e as cerimonias veñen sendo as mesmas e se cadra estas bodas de postín pecan algo de sosas precisamente por querer fuxir do común. E non é que eu este a favor de mantear ó noivo , nin de que se tiren fabas dende o campanario ós recen casados , nin de berrar que se biquen os padriños , pero algo de festa hai que facer.
Remato aclarando unha dúbida universal que seguro que vos asaltou ó saber que iámos a unha boda con tanta clase.
A resposta é si. Si , en Madrid tamén . Si , tamén no Palace , á hora do baile , os invitados que pasan dos cincuenta anos , bailan as cancións de Chenoa agarrados coma se fose un vals.

Fotos

2008-10-27T22:22:00.001+01:00

Ando a escribir un par de posts sobre o que fixemos esta fin de semana , que resultou moi divertida e intensa.
Mentras agardades aí quedan estas dúas fotos que saquei hoxe co teléfono movil e que se comentan por si soas. A primeira delas saqueina en Xinzo e a segunda no centro comercial Pontevella...

Gris

2008-10-21T22:42:00.001+02:00

Hoxe foi un dia gris , total e absolutamente gris .

Aldea terremota

2008-10-20T19:21:00.001+02:00

En días como o de hoxe , chego a pensar que o anel de neboa que pecha todas as mañás a Xinzo , é unha porta astral que da paso a outro universo. Un universo rexido por extranas normas e poboado por seres conectados entre si de xeito que poden estar todos enfadados ou aparvados ó mesmo tempo , como se dunha colmea se tratase . Un universo cruzado por unha longa recta na que é imposible non parar e no que , como se fose a cousa máis normal do mundo , os langostinos poden frambearse alajillo . Case nada.

Xornais

2008-10-19T19:48:00.000+02:00

Onte , dous xornais da comarca de Arousa facíanse eco dunha vella historia que nos tivo ocupados estes últimos días e que ten un pouso de tristeza moi fondo. En fin , parafraseando a Manuel Rivas tamén nun artigo de onte, baixamos en comisión de servicio ó corazón das tebras.

Zona de obras

2008-10-13T22:01:00.000+02:00

Esta xa parecía unha obra da Deputación . Cun ano e medio de retraso sobre o calendario previsto para o fin da obra , por fin rematei o cabaceiro de Tamallancos . Xusto cando boa parte da parroquia perdera a fe e desistira mesmo de preguntar , armeime de paciencia e encaixei todas as taboas que o rodean .
Falta , eso si , colocar a tella pero eso supera con moito os meus coñecementos como albanel . Ainda asi non desesperedes que xa estou xestionando a subcontrata.
O outono viñase enriba e sentía unha certa pena ver este pequeno experimento inacabado despois do fermoso e divertido que foi armalo. En canto esté rematado haberá invitación oficial e non se descarta que mesmo chegue a ser a foto que enviemos na postal de nadal.

Si , efectivamente , a foto é un pousado-robado.

House

2008-09-23T21:11:00.000+02:00

Onte case sen pretendelo escoitei este curioso relato de boca dun hosteleiro limiano.

Veño de enterrar un cliente ...(inxeniosa metáfora). Sentino moito porque era o mellor que tiña. (nótase o gran corazón), Quedábase sempre ata as tres e as catro da mañá tomando cubatas (o que se di un tio sano).
Non somos nada (eso si), aínda onte estabamos a falar sobre a crisis económica e o problema da vivienda(o máis normal ás catro da mañá ) e dixome : "o panteón é a vivienda máis cara que hai por metro cuadrado , pero tamén é a máis barata . Non tes que pagar auga nin luz nin hipoteca e é onde máis tempo botas." (...)e unhas horas máis tarde ala foi.
A historia a falta de confirmación oficial non ten desperdicio. O pobre home cando viña de volta da esmorga , diulle un derrame cerebral no descansillo da escaleira e caiu , pero como ía cheo como un piollo pensaron que estaba inconsciente do golpe e enviáronno de volta pra casa. Pola mañá ó ver que non espertaba seica o médico tentou reanimalo con dous sopapos que non foron de gran axuda.

Saw IV

2008-09-22T16:30:00.000+02:00

Nesta casa dende hai moito tempo desenrolamos un curioso gusto polas películas de terror pero hai certos pratos que ainda se nos atragantan.
Onte fixemos o primeiro intento de ver Saw IV pero foi imposible e so aguantamos dez minutos de pura incomodidade facendo yoga no sofá. Alí non había Deus que atopase postura e mentras eu miraba a tele por riba do xornal , María non paraba de porlle pegas a un asesino que xa estaba morto, e preguntándose ó mesmo tempo, se ten sentido pasalo mal gratis.
Cando xa ían alá unha autopsia , tres mortos e unha muller á que estaban a piques de cortarlle o pelo con cabeza incluida , decidimos cortar.
Definitivamente gustannos máis os asesinos brutos pero previsibles. Eu , se teño que escoller , prefiro correr diante dun home cunha machada ou unha serra eléctrica na man , que loitar contra outro que pasou quince días facendo os planos , indo polas piezas ó Bricoking , e explicandolle ó torneiro fresador por onde ten que soldar, para ó final facer unha máquina infernal a partir dunha seleccionadora de patacas marca Maturana.
Unha cousa é ser malo porque andas queimado co mundo , que non é xustificable pero podo chegar a entendelo ,e outra moi distinta ser o que a miña nai definiría como un atravesado.
Como ben dicía un amigo do instituto , hai que ir morrendo , pero sen pasarse.

Cacofonía

2008-09-17T23:43:00.000+02:00

Hoxe un homiño ó que por certo lle teño moito aprecio contoume unha historia un tanto extrana.
Estábamos a falar do importante que é conservarse e rosmando do paso dos anos cando el me dixo:

_ Mira , eu neso dos curas xa non creo nada . O outro día morreu o cura de San Pedro e seica lle deixou todo ós ricos en vez de deixarllo ós pobres. (...) Tiñache moito capital e deixoullo a unha empresa que teñen e que se chama Apurdeus. ¿non a coñeces? (..) Contoumo unha alí do pueblo que sabía moito do asunto.

_ Pois ... non , creo que non a coñezo.

_ Tenche a sede en Bilbao . Apurdeus creo que se chama , é moi famosa , tela que coñecer : Apurdeus.

Non foi ata un pouco despóis , cando volveu de segundas o home a confirmarme como se chamaba a famosa empresa de Bilbao cando caín : Opus Dei.
Eu,como se soe dicir son de ciencias, e non sei moi ben se esto é síncopa , metaplasmo ou rotacismo , pero aiquí algún fenómeno lingüistico foi elevado á máxima potencia.

Un día nas carreiras

2008-09-15T22:33:00.000+02:00

O sábado tocaba concentración de Minis . Xa o ano pasado participara indo dende Ourense co meu sobriño Gonzalo pero tiveramos que voltar cedo porque a Carolina non se lle ocurriu mellor cousa que por ese mesmo día o seu casorio .

Foi un día longo pero moi divertido. María e máis eu arrancamos cedo cara Vigo onde nos reunimos cos demáis participantes e de alí fumos en caravana ata Caldas para logo seguir ruta a Silleda.

Alí recollimos a Pablo e xantamos todos xuntos no concesionario que a Mini ten ás aforas da vila. Despóis da sobremesa saimos en procesión cara ese monumento ó absurdo que é o recinto ferial e comezaron as actividades.
Nos estabamos anotados nos karts pero tamén había paseos en cabalo , buggies e paintball. Como nestas cousas non é moi bo ir de primeiros agardamos á segunda tandada.

Puxéronnos na cachucha unha redecilla das que teñen as mozas que cortan o choped no Mercadona , e un casco que no meu caso era tres tallas máis pequeno que a miña cabeza. En caso de accidente non habería problema xa que non mo darían quitado sin unha serra eléctrica. Na primeira tirada a cousa non foi de todo mal . A Pablo tardou en arrancarlle o coche e eu adiantei a un par de choulos nas dúas primeiras curvas. Ese foi o principio e o fin da miña carreira como piloto de Karts . Pasei cinco minutos dando voltas en solitario e so me adiantaron contra o final cando fixen un trompo e quedei mirando para Lalín.
O malo foi o segundo intento ... Eu xa na parrilla de saída decateime de que estaba rodeado de mozos en plena floración hormonal enfundados en camisetas elásticas que debían ser do irmán pequeno de algún deles. A pinta era de que o ximnasio e as manualidades non abondaban para queimar tanta enerxía. Tamén me decatei de que nin o número 1 que lucía o meu coche , nin as miñas canas ían infundar moito respeto.
Por un principio de prudencia deixei pasar ós máis ansiosos e arranquei ó fondo como o faría o coche médico na Formula 1. Non valeu de nadiña. Dúas voltas máis tarde xa os tiña a todos na chepa... Algún chegou a adiantarme acenando cunha man ó máis puro estilo cowboy , saudando a un público estupefacto. Mesmo houbo un intre no que me adiantaron dous a un tempo , cada un por seu lado , e eu para non ser menos rematei tan florida maniobra cun trompo que deixou o meu coche mirando de novo para Lalín. Menos mal que non quedou constancia gráfica de ese momento ( que se sepa claro). Eu non sei se non me dou maña ou se o meu coche gastaba normal en lugar de super pero o que menos me doblou fixoo un par de veces. Vivir para ver.

Pedra , papel , tixeira.

2008-09-12T18:09:00.000+02:00

De un tempo a esta parte teño por costume descargar e escoitar uns podcasts que baixo dende a páxina do Times , máis que nada por ver de practicar algo o inglés. É unha serie que se chama : Only in New York , e son historias que como eles din , so poderían suceder en New York.
Sen ánimo de copiar formatos nin de facer competencia , dame magoa que a calidade das historias que suceden en Xinzo sexan cando menos semellante por non dicir mellores que ás da Gran Mazá. Semella que ,polo menos nese aspecto , a teoría de Carlo M Cipolla sobre a estupidez humana e o feito de que esta é unha constante universal, non se cumple nesta comarca , que na práctica resulta ser unha superpotencia .
Fai hoxe unha semana por por un exemplo diuse un caso de autoagresión co que moi ben podería encher un podcast de Only in Xinzo.
Resulta que un neno de tan so sete anos , fillo dunha protagonista involuntaria do noso blog en posts anteriores por unha tirada de dentes , fixo o venres pasado un curioso experimento . Lanzou ó aire unha pedra (vaite ti a saber de que tamaño ) e quedou debaixo pra ver como caía.
O resultado do experimento non plantexa as dúbidas do acelerador de partículas que tanto saiu na tele estes días, pero os resultados foron cando menos asombrosos: catorce puntos de sutura , afundimento de craneo e conmoción cerebral. Seica o oso frontal escachou en forma de mosaico...
Pero non sufrades que o neno xa está para outra. Non empezará no cole ata o Nadal e vai acabar coñecendo de memoria os pasillos do Hospital pero cando sexa grandiño e ande ás mozas poderá contar unha abraiante historia e dar fe cunha linda cicatriz.

O que eu vos diga : Only in Xinzo.

Historias do Kronen

2008-09-12T16:37:00.000+02:00

Poucos días antes das vacacións , un homiño moi coñecido na Limia pola sua mala sorte veu pola oficina para tentar pagar multa.
O relato que sígue é a explicación dos feitos que moi amablemente nos brindou.

"Agarráronme os gorilas. Eso foi algún do pobo que non me quere ben (...) Eu escapei pero eles viñeron detrás e colléronme na glorieta . Eso que eu din ferro... , puxen o coche a cento trinta, pero cando fixeron sonar a música parei. Subíronme no furgón e , carallo ,alí dan tiquet..(...) Cando rematei de soplar na máquina o cabo díxome: No se como se tiene usted en pie , está totalmente borracho.(...) Seica din máis do triple do que se pode dar. Quixen volver á casa no coche pero non me deixaron. (...) Entón levaime no furgón a Xinzo que aiquí non podo quedar.
Volvéronme subir no coche e cando viñamos pola recta díxenlles: sabédes o que vos digo ..., cando me vexa chegar así a muller vaime matar así que mellor deixadesme no Scala."

Imposible condensar mellor tan curiosa vivencia. A transcripción da conversa ben servía para para un comentario de texto deses que facíamos no instituto na preparación do selectivo. Se me apurades vale mesmo como acertixo para buscar sinónimos de palabras como garda civil , sirena , multa , ou puticlub.

O que hai de verdade na historia supoño que nunca o saberemos , pero o que rezaba o parte de denuncia da Garda Civil e que eu puiden ler dicía textualmente: el conductor presentaba alitosis , hablar balbuceante , enrojecimiento facial , descoordinación , movimientos erráticos y signos evidentes de embriaguez , además de un mostrar una clara falta de respeto por la autoridad.

Mal sabían os corpos de seguridade que , non sendo pola embriaguez , o homiño xa se ergue así todas as mañás.

Vacacións

2008-09-12T16:15:00.000+02:00

Definitivamente hoxe é un día tan bo coma outro calquera para dar por rematadas as vacacións do noso blog. A verdade é que o mundo non mudou gran cousa nestes tres meses tan longos pero non deixaron de pasar cousas curiosas e divertidas.
Houbo maioría de días felices, viaxes ,encontros imposibles e mesmo algúnha festa que ben tería merecido un o dous posts.
De algúnhas historias de Xinzo que quedaron no aire darei conta porque penso que paga a pena saber o final , e tentarei facer memoria de outras que non veñen máis que a dar fe do fascinante universo que rodea este pobo nacido a partir dunha lagoa.
Arrancamos

Noticias varias

2008-06-17T16:05:00.000+02:00

Está visto que o xornal é unha fonte inesgotable de noticias curiosas. Agora vai resultar que o Catastro , que eu pensaba que era unha oficina municipal onde se rexistran os bens , é tamén un método para evitar abusos sexuais.

Gominolas

2008-06-16T21:31:00.000+02:00

Onte tras unha intensa mañá de deportes e xa de volta no barrio ocurriunos unha desas pequenas cousas que no fondo son a razón de ser deste blog , e que me fan pensar que o mundo é un lugar extranamente divertido: Mercamos o pan , unhas madalenas e unha bolsa de gominolas na Panadería Tito Rivela e esta foi a conversación entre a dependenta e o seu marido:

- Cóbrales 2,75€.
- 2,75 ?
- Si , que llevan?, solo una bolsa de chuminadas ?
- Si , y una barra.
- Pues 3,75 entonces.

Manda truco . Chuminadas!! O mundo das panaderías está fatal...

O misterio do portelo.

2008-06-16T20:52:00.000+02:00

O asunto dos dentes vai pra longo ... Agora resulta que según reza no xornal hai xente disposta a testificar que a muller xa chegou á rifa sen os dentes , e que é todo unha montaxe pra meter máis leña ó lume. Nos nunha análisis "detallada" da fotografía , e co coñecemento empírico do suxeito , atrevémonos a dicir que non só houbo sopapo con pérdida dental , senón que á vista do burato insistimos en que a nosa primeira noticia era exacta , xa que nese portelo collen cando menos dous dentes.
Pero como queira que Xurxo dí que o blog está collendo un ton moi de noticieiro non vou insistir no tema , e ainda que volva a sair na prensa non colgarei outra vez tan terrible testimonio da política rural. Eso sí , direi que La Región nunha mostra de aforro moi en liña cos tempos que vivimos , reciclou o sábado a foto da saida do pleno de Calvos de Randín para documentar un artigo que falaba da folga de transportes e as consecuencias no suministro na Praza de Abastos. En fin , tamén para a posteridade un titular do sabado a modo de xeroglífico adicado ós nosos lectores.

En venta

2008-06-11T21:14:00.001+02:00

Mecajo nela , que nos venden a ponte romana !!!

Aclaración

2008-06-11T16:04:00.000+02:00

Era obrigado colgar esta nota de prensa por máis dunha razón. Primeiro pra constatar a veracidade dos incidentes mencionados onte no blog e rectificar ó relativo á vella á que lle saltaron dous dentes. Son os riscos do directo. Como se pode ver na foto nin era tan vella nin eran dous dentes que era un so. Eso si , estratéxicamente situado. Outra razón para colgalo é que me consta que algún que outro lector non tardará en identificar ós feridos (marido e muller) que , dito sexa de paso , interviron nos incidentes representando a bandos opostos . Non se cando eu vos digo que este é un pobo guerreiro é por algo.
Tamén dicir que se ben o noso blog foi inexacto non o é menos o xornal La Región. A muller non perdeu o dente :chimparonllo dun sopapo que pro caso son cousas moi distintas. O dente non está perdido e saben ben del pero o malo é xa non pega no sitio.
Noutro diario de tirada nacional fálase de que os veciños durmiron no Concello pra evitar a entrada da oposición e esta contratou ó Notario de Celanova pra que tomase nota dos insultos que lles proferían, e que uns e outros remataron bañados en ovos. Como se pode ver son un concello pequeno pero de xente moi ocurrente. Canta razón tiñan os de Acuarius cando dician nun anuncio aquelo de "el ser humano es maravilloso".
En canto á telenovela que nos ocupaba estes días somentes unha pequena nova . Á hora do roubo todos os implicados menos un (deixemos a un lado ó que ainda non se deitara ) declararon diante do polígrafo estar durmindo...
¿Adiviñades a quen culpou a máquina?

Delirium tremens ( Cluedo II)

2008-06-10T18:12:00.000+02:00

Definitivamente o polígrafo foi un timo . Seica enganar á máquina é o máis sinxelo do mundo , e contan as fontes que por non haber non houbo nin gráficos no ordenador. Vamos , que o técnico ben podía estar lendo o Marca por internet mentras falaba cos acusados. Houbo eso sí unha entrevista previa un por un a todos implicados que serviu , non se sabe con que criterio , pra evitar a electrolisis de máis ou menos a metade .
Mesmo o que todos crían principal sospeitoso acudiu á chamada da verdade de reenganche do sábado noite e embriagou ós expertos coa sua elocuencia etílica , sementando dúbidas "on the rocks" a diestro e siniestro.
Eu , meténdome donde non me chaman e en claro perxuicio de este noso blog , aconsellei deixar correr o asunto , dar por perdidos os cuartos e pasar páxina. Pero como xa dixen en anteriores ocasións este é un pobo guerreiro .Non en van hoxe mesmo na moción de censura de Calvos de Randin , a pesar ou gracias á intervención da Garda Civil , a unha vella saltáronlle dous dentes en pleno pleno , valga a redundancia.
Bueno , o caso é que o contrataque está xa planeado e é digno dunha comedia. Os acusados pretenden demostrar a sua inocencia por todos os medios ( contratar un detective que os espie e eles mesmos e ás suas contas é por agora a primeira opción) , e despois co informe da inocencia na man denunciar a "Polígrafos profesionales s.a".
A idea é que se lle saquen as ganas de estafar a máis empresas e de paso recuperar os cuartos pagados que non foron poucos. E se non fan caso "nos veremos en los platós de televisión" (frase real). O que eu che diga , que non se pode ver tanta tele.
E o culpable outro día sen aparecer , claro.

Calamaro querido.

2008-06-09T21:02:00.000+02:00

Emocionante e moi divertido o concerto ó que fumos o sábado pola noite en Pontevedra. O noso querido Calamaro non defraudou e nun ton guitarreiro repasou ó longo de máis de duas horas o mellor da sua carreira . Máis delgado que outras veces e acompañado da vella guardia con Tito Davila á cabeza , deixou momentos gloriosos e outros nos que o seu lado máis dylaniano saiu a escena. Como fumos bastante cedo diunos tempo de colocarnos moi cerquiña , entre os maradonianos e unha lexión de rapazol@s . Ó noso carón catro mozos cunha chea de consideración facían unha festa privada de abrazos e saltos e dedicatorias de versos. Mesmo houbo un momento que no fragor da batalla un deles , supoño que por error , agarrou o meu brazo pero eu amablemente declinei unirme á festa. Chegamos a Ourense xa ben entrada a madrugada e o domingo pasei o día cun molesto asubio no oido dereito. Xa sei , son cousas da idade pero ¿non tería que pitarme tamén o outro? .

John Waine II

2008-06-09T16:47:00.000+02:00

E o culpable sen aparecer , claro.

Cluedo

2008-06-09T16:11:00.000+02:00

Supoño que non é o mesmo que se poñan diante dun detector de mentiras Yola Berrocal ou o Dioni que doce tíos de Xinzo. Ou ben pensado supoño que non é o mesmo mentir sobre se te deitaches con Dinio que mentir sobre se roubaches ou non ós teus compañeiros e socios.
O caso é que o domingo esta comarca estivo a piques de sair nos telediarios ,pero esta vez na sección de sucesos. Por fortuna eston non é Texas e aiquí non é sinxelo facerse cun arma , que se non o tiroteo estaba garantido.
Duchadiños e supoño que cunha copiña de licorcafé no corpo pra calmar os nervos , plantaronse diante do polígrafo os socios e traballadores na percura dun traidor.
Non é difícil imaxinar a tensión do momento. Os electrodos concectados a doce peitos peludos , o brazalete de tomar a tensión en biceps acostumados a cargar sacos de area e o sismografo ese facendo montiñas cada vez que un latexa.
Pero un ten que saber que unha cousa é xogar ó Cluedo e outra é a realidade , e esta rara vez é tan divertida.
Rematada a sesión e pasados pola pineira os nervos dos "presuntos" , a máquina dictaminou que a falla dun había tres culpables. Esto en principio podería ser bo xa que reduce as posibilidades de linchamento , pero non foi así. A máquina sinalou a traizón e coma un cravo a aqueles que tres días antes máis insistíran en contratala , entre eles o fundador da empresa. Si , o mesmo que o venres dicía: "O que fora vaise cagar. Non creo que teña tanta sangre fría."
Unha broma pesada e por suposto cara. Tal vez outro roubo pero esta vez con factura oficial e iva desglosado.
Ninguen creu no resultado da Termomix pero nin que dicir ten que a semente da dúbida prendeu coma unha mecha. De alí non foron a tomar o vermú xuntos , eso é seguro.
Canto mellor houbera sido dar por perdidos os cuartos , por medidas pra que non voltase a suceder e tirar para adiante.
De todos os implicados , o único que saiu gañando foi o calvo do polígrafo , que a bo seguro papou unha boa mariscada a conta de uns incautos.
Moralexa : non se pode ver tanta televisión.
Bendita tecnoloxía.
Continuará...

Caso real.

2008-06-06T18:15:00.000+02:00

Hai poucos días apareceu perdida na páxina de sucesos dun xornal local unha pequena noticia. Durante a mañá do domingo un ladrón ou ladróns entraran nas oficinas dunha empresa de Xinzo e roubaran unha cantidade próxima ós 15.000€. Na prensa dicía que desconectaran a alarma e forzaran a caixa pero a cousa non foi exactamente así. O ladrón entrou tecleando correctamente o código de seguridade , abriu coa chave , colleu os cartos agochados na planchada nun oco polo que baixan as tuberías e marchou pechando outra vez con chave...
Así as cousas , e tras a confusión inicial , a policía xudicial fixo unhas pesquisas de trámite pero ó non atopar pegadas e ante a evidencia de que o ladrón era alguén da propia empresa , aparcou o caso.
Oito socios , cinco ou seis traballadores , e un ladrón. O inimigo na casa.
Por cuestións profesionais tocoume vivir de cerca o caso e puiden ver como a desconfianza medraba coma unha mancha de humidade ata bloquear a empresa .
Pero de pronto , cando todo semellaba perdido o xerente veu á oficina cun extrano sorriso. Quero facer unha transferencia , dixo , o domingo vaise saber todo...
Cando vin o beneficiario da transferencia non o podía crer: contratara un polígrafo profesional.
Polo módico precio de 2.2oo€ un técnico virá dende Madrid a conectarlle a máquina da verdade un por un a todos os que teñen acceso ás chaves e preguntarlle: "¿ha robado usted a sus compañeros?" .
Deus , pagaría por estar o domingo alí e poder velo.

Lenny Kravitz

2008-06-04T23:29:00.000+02:00

Menos mal que non se podía entrar con cámaras nin grabar o concerto... O caso é que a nosa cámara foi unha máis .Estivemos en Vigo vendo un dos artistas favoritos de María e disfrutamos de duas horiña dun incrible concerto. Chegamos á casa pasadas as tres da mañá e ó día seguinte o despertador soou coma un estoupido , pero saimos da cama cun sorriso moi pavero.

Aquelarre.

2008-06-04T23:17:00.000+02:00

Por petición popular colgamos unha foto feita xa hai uns dias nunha cea "familiar" . Ainda que poñen cara de inocentes veñen sendo o nucleo duro da pandilla . Non puxeran os postres e xa tiñan repasado a medio Ourense. Non quedou títere con cabeza.

Outra volta por Madrid

2008-06-04T22:29:00.000+02:00

Ainda que facía ben pouquiño que eu estivera por Madrid a verdade é que nos apetecía moito voltar. Madrid é pra nos unha estación de paso e por máis veces que vaiamos sempre atopamos cousas novas e interesantes . Ir o venres e voltar o domingo é un pouco paliza pero coma sempre pagou a pena. Ademáis de visitar á familia de María (parroquia curiosa onde as haxa) , fixemos algunhas compras por Fuencarral , dimos longos paseos e reeditamos a nosa competición de "avistamento de famosos". A cousa quedou nun dubidoso empate despois de ver a un presentador de Caiga quien caiga, a Luis Piedrahita (duas veces), a un dos choulos de Pereza , ó vello de Escenas de Matrimonio e a Zerolo.
A escusa inicial pra facer a viaxe era ir ver unha exposición do Caixaforum pero o sábado foi imposible entrar así que tivemos que agardar ó domingo pra vela. Saimos cedo do hotel , almorzamos na cafetería do Museo unha bandexa de churros que ben podería estar nunha vitrina , e vimos a exposición de Alphonse Mucha con calmiña e disfrutando do choio. Por aquelo de non perder a liña xantamos nun buffete de wok e cos pes amolecidos pero o bandullo cheo , arrancamo de volta para o triste Ourense.

Caixeiro

2008-05-20T21:29:00.000+02:00

Hoxe un cliente disgustado porque non lle funcionou unha tarxeta que levaba caducada dende novembro contoume mentres lle solicitaba unha nova, que o caixeiro automático lle diu a seguinte mensaxe.

"Su tarjeta ha sido abducida , contacte con su sucursal" . Conócese que puxen cara de asombro xa que sin que puidese dicir eu nada añadiu "no , si a mi tambien me pareció raro y pensé : jolín , abducida , como le pasa a los fantasmas" . Eche ben certo , hai outros mundos , pero están neste.

Coitelo

2008-05-18T10:17:00.000+02:00

Cada vez que o collo me fago a mesma pregunta. Para qué puñetas servirá este coitelo que mercamos en Ikea hai xa un par de anos. Ten o fio curvado a modo de fouce , os dentes de serra e é máis ben pequenote. Por máis que o miro non o atopo práctico para nada. Se vas cortar o pan faise pequeno e toca no mantel antes de chegar ó fondo da barra. Para podar está claro que non é , que non sei se podarán moito os suecos pero o fio ten que ser limpo. Non é pra nenos xa que corta bastante ben. Para cortar ou untar queixo tampouco serve a non ser que o empregues do revés... Se alguén sabe pra que se emprega invitámolo a cear .

Delvezón

2008-05-17T22:30:00.001+02:00

Mercar unha vaca. Chega un momento na vida de toda famila no que se ten que enfrontar a este importante paso.
Decididos a axudar a Roberto e a Miguel Carballo no proxecto de revitalizar a aldea de Delvezón temos que pensar de que xeito nos imos implicar. Hoxe visitamos unha explotación de vacas cachenas que a Deputación ten no Pazo de Vilamarín e durante tres horas paseamos polas 63 hectareas de terreo que xestionan acompañados do coidador .Aprendimos o funcionamento da granxa , vimos os comedeiros e o gando en liberdade. A cousa é ben sinxela e agora so resta exportala á aldea e pola en marcha.
Fai falla moito traballo e sobre todo hai que mercar unhas vacas entre todos. Temos cinco hectáreas de terreo e hai que mercar catro ou cinco cachenas e un boi.
Se o meu avó Augusto erguese a cabeza pensaría que o seu neto toleou , e tal vez non lle faltase razón.

Pavero

2008-05-10T13:08:00.001+02:00

Por la tarde con las vacas.

2008-05-08T21:04:00.000+02:00

Agochada da choiva , no pe dun cabaceiro , atopamos garabateada esta simpática anotación. Moito mudou o mundo en 25 anos. Supoño que os nenos de Picornio , caso de que quede algún , pasarán as tardes coa Play Station e non tanguendo á facenda . A verdade é que non estou moi seguro de se é un sinal de progreso ou de atraso . Cada un que saque as suas conclusións.

Madrid

2008-05-06T23:37:00.000+02:00

Estou a pasar tres días en Madrid por razóns de traballo. Tres días de desconexión forzosa marcados polo madrugón do luns e pola pereza de este tipo de viaxes .
Ó rematar a primeira xornada saín coma un foguete do hotel cruzándome aínda con compañeiros traxeados na porta apurando ás conversas cun pitillo na man , e sumerxinme de cheo na cidade pola primeira boca de metro que atopei.
De todos os metros que teño coñecido , e xa van uns cantos , o de Madrid é de longo o menos semellante á cidade pola que circula. Non sei se so me pasa a min ( agardo que sí ) , pero teño a extrana sensación de que son , por dicilo de algunha maneira , xentes distintas as que circulan pola superficie e polo subsolo . Eso fai que me sinta como un extrano nunha foto fixa na que todo o mundo mira para o chan en silencio e semella estar arrastrando un pesado cargamento de preocupacións. Hoxe , sen ir máis lonxe , atopei unha pintada nun luminoso avariado que dicía en grandes letras negras :"animo". Vaia , pensei , non se pode dicir máis con menos.
A cidade desprendía unha calor mesta e á superficie na percura de osixeno pola estación de Sol , no medio dunha explosión de xente , ruido e luz . Por pura inercia achegueime á Fnac a mercar un par de libros e apañei para a Apoutega un comic de Liniers . Case na porta da tenda un fakir anunciaba a berros o seu espectáculo en competencia con músicos de rua , estatuas vivintes , vendedores de rosas na percura de enamorados , comerciantes ambulantes de medicinas e artistas varios. Non me parei xa que é ben sabido que eu non valio pra estas cousas , pero diume tempo de ver que no cartel co que se anunciaba , saía unha foto del cun taladro nun ollo. Mi madriña pensei , haiche choios ben ben fodidos. A cidade , nas ruas que rodean a Praza Maior , semella unha arañeira , unha trampa para turistas incautos na que o luxo e a miseria comparte estrada.
Puxen rumbo ó hotel e fun dando un longo paseo. Non sei a razón pero sentín magoa e unha certa nostalxia dun lugar no que xa dificilmente vivirei , e polo que me vexo atraido coma unha polilla pola luz .
Ceei en soidade no restaurante dunha cadea americana na rua de Alcalá .Un local totalmente estandarizado , cunha falsa familiaridade , poboado de xentes extranas que me facían lembrar ós falcons da noite de Hopper. Ó meu carón dous mozos discutían , facendo garavatos no manteliño de papel , a formulación química dos biocarburantes , cando entrou no local un homiño de pelo longo empapado en suor que semellaba entrar nun bar de Terranova fuxindo da tempestade . Fixose un espeso silencio e veu directamente cara min portando na man un libro que calculei sería polo menos a Biblia. Por un intre pensei que ía sentar na miña mesa pero afortunadamente virou no último segundo e sentou na mesa baleira que había á miña dereita. Co susto case se me afoga unha patata na salsa alioli. Para a miña sorpresa o libro non era un texto sagrado ou eso creo . Era o " Calendario Marino 2008 de Agostini" , eso si , en edición de luxo. O home chamou á camareira , pediulle dous zumos de laranxa , e comezou a sua lectura coma se estivese no salón da sua casa.
Cando saín anoitecera totalmente e os meus plan iniciais de voltar cruzando o Retiro quedaron en nada , xa que a esa hora o parque tiña un aire de animal durmido que me pareceu extranamente inquietante.

Liña U-dog.

2008-05-02T23:48:00.001+02:00

Hai que recoñecelo , dende que abriron o Outlet de Adolfo Dominguez en Allariz , o pobo ten un aire distinto , non sei , como máis moderno.

John Wayne

2008-05-01T22:30:00.000+02:00

Estamos a facer un pequeno traballo xuntos. Un deses proxectos que seguramente queden en nada pero que manteñen a miña cabeciña ocupada . Hai uns días , paseando por Calvelo , quedamos impresionados pola rapidez con que se están a destruir as vellas aldeas e con elas a nosa arquitectura popular , e dicidimos traballar un pouco sobre eso. Así , armados de cámara de fotos , percorremos ó longo destas tardes de primaveira unha morea de pequenos pobos na percura de pegadas dun mundo en retirada. É fascinante a cantidade de cousas fermosas que se poden atopar , e sobre todo da extrana forma na que conviven modernidade e tradición. Galicia , a pesar de todos os esforzos que facemos para evitalo , segue sendo un lugar maravilloso.

Fin da viaxe

2008-04-28T22:29:00.000+02:00

Bueno , por onde íamos . Ah si , a cousa quedou en Escocia. Agora , moitos días despois de voltar desa fantástica viaxe , creo que podo ver con máis claridade a pegada que deixou en min. Maís alá das paisaxes vistas , das cidades e pequenas vilas, dos sabores , das mil cousas aprendidas , quedou un fondo pouso de amizade. Amizade e gratitude.
Vivir con Xabi eses días , e gozar da sua compaña fixo por si so que pagara a pena facer tan longa viaxe.
Nos dous derradeiros días percorrimos xuntos unha longa franxa das terras altas nunha ruta que nos levou dende Stirling ata a illa de Skye. Foron días intensos nos que vimos moitos lagos ( entre eles o Lago Ness ) , impresionantes montañas nevadas que semellaban arrancar dende o mar, castelos tan fermosos como o de Elian Donan , vales cheos de cervos , moreas de faisáns e mesmo focas.
Ainda que canso e xa algo morriñento , sentin moita pena ó ter que regresar. A viaxe de volta á casa foi unha pequena tortura , cheo de carreiras e pendiente do reloxo. O Talgo no que viaxaba e que por certo saira de Madrid dende o anden 13 , descarrilou no interior dun tunel xa moi cerquiña de Ourense . A cousa non pasou dun susto pero a madrugada fixose eterna no vagón-cafetería do expreso.

Pereza

2008-04-28T22:13:00.000+02:00

Supoño que canto máis tempo pase máis pereza nos dará voltar a escribir no blog. Xa sei , vai moitísimo tempo dende o derradeiro post e xa algún seguidor , que de eses tamén temos , pediu encarecidamente unha actualización.
A vida neste lado do mundo seguiu o seu curso normal . Houbo días grises cargados de choiva e días azuis deses nos que todo semella sair ben. A nosa entrañable Cruela seguiu engraxando a entrada do edificio e mesmo un día a atopamos coa aceiteira das ensaladas e nos dedicou o mellor dos seus sorrisos .
Houbo eso sí moitos cambios. Xente que se mudou a terras lonxanas a traballar , cambios de compañeiros no choio , moreas de millas na estrada , proxectos que empezan unha e mil veces para nunca rematar , e unha chea de cousas que teremos que rescatar dun silencio longo e pesado de máis.
En fin , que arrancamos.

Stirling e Glasgow

2008-03-11T22:04:00.000+01:00

Monumento Nacional a William Wallace e ruinas da Abadía de Stirling

Glasgow

St. Andrews.

2008-03-10T23:15:00.001+01:00

Scotland

2008-03-10T21:47:00.000+01:00

Tras moitas horas de viaxe , por fin Escocia. A xornada do sábado resultou eterna . O tempo de espera en Barajas foi moi moi longo . Diume tempo de percorrer canta tenda e chiriguito hai na terminal T1 , despachar un libro , de meterlle un bocadillo de tortilla ó estómago que semellaba feito con ovos do cretacio , e por suposto de aburrirme un mundo.
O avión teño que dicir que en contra do que eu imaxinaba que era Easyjet , estaba moi pero que moi ben. Moderno , limpo e puntual. Como queira que a xente viaxa case sen equipaxe e non hai asientos asignados, subir ó avión foi un minutiño. Os primeiros en ocuparse foron os das ventaiñas. Eu xa non cheguei a tanto tiven que sentar a carón dunha señora inglesa coa permanente recién feita e que viña cun grupo de outras seis ou sete saidas da mesma fornada.
Non ben o avión despegou e as azafatas se puxeron ó choio , empezaron a rodar o viño e os licores como se soupesen que non íamos dar aterrado e lles quedaban unha tarde de vida . En duas horas e media de viaxe despacharonse polo menos tres botelliñas de cuarto litro por cabeza e un licorciño , seguramente pra asentar as patacas fritas. Penso que se nos fan o control de alcolemia ata eu daría positivo de tanto respirar os vapores .
Cando cheguei ó aeroporto de Edimburgo , xa de noite , estaba Xabi a agardar por min.
Stirling está a un media horiña longa de Edimburgo así que a lomos do Fiat Panda de alugueiro e baixo un frio e unha choiva intensas arrancamos para a casiña.

Almorzo a base de té e morcilla , e o noso medio de transporte baixo unha intensa choiva.

T.V

2008-02-28T00:48:00.000+01:00

O mellor de ter tantos canais de televisión , ademáis do canle de terror, é poder ver antigas competicións deportivas . Non por nostalxia , que de eso nesta casa é ben sabido que gastamos pouco , senón pra ver o moito que evolucionou a moda .
Este simpático señor , de nome Dennis Taylor , foi campión do mundo de billar aló polo ano 1985 . Non obstante a sorte non lle sorriu. Gañou grazas a un fallo tan clamoroso do seu rival , que foi este último o que pasou á historia . Pero Taylor , que sen dúbida non cria na sorte , tiña un plan B : os seus lentes. Foi recordado por ser o señor cos lentes ó reves que estaba ó lado do que fallou a bola negra na derradeira tirada.
A vida tenche estas cousas.

Burro-Dálmata.

2008-02-27T16:42:00.000+01:00

O do cambio climático non sei se será certo, pero que as especies están a mudar é un feito. Este curioso exemplar de burro-dálmata atopamolo o luns mentras dabamos un paseo polas soleadas terras de Lobaces. Era , como se pode observar , un especimen moi sociable que non dubidou en pousar para a foto e que mesmo mandou uns rebuznos a modo de saudo.

Vacas

2008-02-25T22:03:00.001+01:00

Tras moito buscar por fin atopamos o sinal de perigo vacas que queríamos pra Calvelo. Claro que nas estradas de Galiza aínda quedan moitas pero non era plan roubar unha que estivera sendo empregada. Non sei , non me apetecía ter sobre a miña conciencia un accidente vaca-Seat Terra ou Rieju-vaca . Este sinal en concreto estaba chimpado nunha cuneta e o único mal que fixemos ó collela foi molestar a unha familia de formigas que vivía debaixo del , familia que por certo se resitiu a deixar o seu fogar e pasou tres días perdida no meu coche.

Asalto á fama !!!

2008-02-18T16:16:00.000+01:00

http://www.convivirconvivencias.es/ourense.asp

Cartelismo libre.

2008-02-18T15:57:00.000+01:00

Este curioso cartel apareceu en Calvelo , cravado nunha arbore que as cuadrillas de mantemento do Concello talaron a media altura ... Moito máis traballado que os carteis que coloca a nosa amada veciña Cruela DeVil , non está tampouco exento de polémica... Semella coma se o autor ,que tantas veces se acolleu á sombra de esta árbore situada nun pobo nos que "todos somos familia" , non se decatara que a árbore morrera ela soiña na primaveira pasada , de que o que outrora fora un fermoso plátano de sombra , era xa soamente un tronco sen folla algunha do que comenzaran a caer as ramas secas e ocas sobre a estrada. En fin , querido Manuel neto do Manolo, que o apocalipsis terá que agardar.
Ah , por certo , moito coidado ós que nos visitedes en Ourense , que Cruela cumpliu a súa promesa e unha capa de aceite do de fritir as patacas enche a pedra de entrada ó portal.

Valeiro

2008-02-13T14:55:00.000+01:00

Este é un post triste . Hoxe morreu a avoa de María , a que durante moitos anos foi a dona da nosa casiña de Calvelo. Ela non chegou a velo rematado tal vez porque como todo o que ten que ver con nos os dous está permanentemente en estado de obras. Agora a casa está chea de cousas pero hoxe notase un valeiro.

Psicosis III

2008-02-12T21:42:00.000+01:00

Non , non está feito con ordenador . Tampouco está feito con máquina de escribir. É un recortable feito con incribles dósis de paciencia e moitísima imaxinación. Unha letra O que en realidade é unha Q , unha I feita cunha Jota , unha A feita cunha Y dada a volta .... e para rematar unha abreviatura de gracias: GX . É colosal. Esta nosa comunidade , de man de Cruela DeVil , entrou onte no século XXI.

Máis Entroido

2008-02-12T21:29:00.000+01:00

Algún estarase a preguntar que pinta un home con tupé e gafas de sol no medio desta extrana pandilla de Escoceses de medio pelo. É ben sinxelo , sempre hai algún amigo que se apunta a última hora , que lle apetece sair pero non facer moito gasto.
Seica circulan unhas fotos ensinando máis cacha non as podo colgar por medo a que censuren este blog.

Comadres

2008-02-01T18:32:00.000+01:00

Despois de moitos anos vivindo en Verín foi unha sensación extrana voltar a pisar estas ruas e saudar a vellos amigos. Da miña memoria xa se esvaeceran moitos nomes e outras moitas cousas nesta pequena vila mudaran , pero no fondo todo seguía igual . O tempo ás veces semella máis unha espiral que unha liña recta e teño a sensación de pasar unha e mil veces por lugares comúns da miña memoria , paisaxes e sensacións que se repiten coma un mesmo solpor visto dende sitios distintos.
E claro ,non hai mellor noite para os reecontros que a noite de comadres.
O ambiente era sensacional con moreas de xente disfrazada cantando e bailando. Quedamos a cear e ainda tomamos un par de copas na casa de Serafín , onde eu vivira tres anos e medio. Como non podía ser de outro xeito disfrazámonos de mulleres con éxito dispar e saimos a facer barullo. A magoa foi ter que voltar tan pronto á casa pero así son as cousas .O único malo do xoves de comadres é precisamente eso , que é un xoves e tras os xoves de festa soen vir venres de traballo. Con tres horas mal durmidas , os pulmóns cheos de fume e o sabor doce da amizade na alma , cheguei hoxe á oficina . Alí , pra non variar , foi un día de cans salvado por un par de bos momentos. Pura vida.

Cumpleanos de Victor e atugamentos varios.

2008-01-28T20:57:00.000+01:00

O sábado foi un dia moi divertido e accidentado. Como ben di María nos non sabemos facer nada de maneira sinxela. Xa facía máis dun mes que non subíamos a Tamallancos e aproveitando que se celebraba o cumpleanos de Victor decidimos ir unha miga antes pra dar unha voltiña pola finca. Facía tan boa tarde que non puiden resistir a tentación e saquei a pasear o Mercedes clásico. Encendeu coma un reloxo e , ó máis puro estilo emigrantes retornados , dimos un paseo polas pistas e polo polígono industrial. Ata aí moi ben a cousa . O malo foi á hora de gardalo. Quixen metelo marcha atrás no garaxe e entre que xirei e busquei o pedal do freno de man , atugouse o coche na terra. Os case cinco metros de limousine quedaron atascados e non saían nin pra adiante nin para atrás. Fixemos un par de intentos de movelo e nada.Xa me vía eu chamando a un tractor para que nos arrastrase.

Menos mal que o veciño da finca do lado viu toda a maniobra e apareceu ó momento pra axudar acompañado dun pinche. Endereitei as rodas , o Pedro (que así se chama o veciño ) subiuse sobre o maletero do coche pra facer contrapeso e ... slissss , o coche saiu sen facer nin amago de quedarse. A tracción traseira tenche estas cousas.
O susto foi bo e despois , ó lembralo , dabame a risa de ver a semellante persoaxe polo retrovisor subido no capó do meu neno.

Antes de cear aínda nos deu tempo de mandarlle unhas partidas ó futbolín no Casimiro que nos regalou un almanaque plastificado a cada un . Eu o meu xa non sei onde o gardei pero Carlos
sacouno do peto polo menos media ducia de veces no que quedaba de día .
Xa pola noite ceamos para unha semana e entre risas e tartas aínda houbo a quen lle entrou unha copiña de licor.

4,35 euros.

2008-01-28T20:44:00.000+01:00

De todas as cousas que teño atopado na rúa , esta é de lonxe a máis curiosa. Xa me gustaría saber en que momento a alguen se lle ocurriu descuartizar un billete e tiralo . En fin , e que se fai agora con esto.?

Libro viaxeiro

2008-01-22T21:45:00.000+01:00

Onte foi un día conflictivo nesta a nosa comunidade. María enfadouse conmigo por razóns que non veñen ó caso e cando viu que eu marchaba da casa , tiroume á cabeza (ela di que ó corpo) un libro de poesía. Eu con moita pericia esquiveino e o pobre baixou polo oco da escaleira tres pisos ata rematar no portal. Nunca Eduardo Pondal se vira nunha igual. Se eso non é amor que baixe Deus é o veña.

Atrasos

2008-01-22T21:24:00.000+01:00

O día 11 celebramos en Calvelo o cumpleanos de María nunha das máis multitudinarias festas que se recordan. A pesar dos problemas de loxística propios dunha cena para vinte persoas , a cousa resultou moi divertida . Houbo risas , moitos regalos , doces a cascoporro e como non podería ser de outro xeito , partidas de futbolín que amenazaron con tirar o piso abaixo. Todo o mundo respondeu de maravilla a pesar de que era un venres e moitos tiñan que traballar ó día seguinte e outros tiñan cita collida nas rebaixas. O ano que ven prometemos ter máis espacio e se o presuposto da , contrataremos a Tony Perez y Los Arquinos pra amenizar a velada.

E dalle...

2008-01-08T20:07:00.000+01:00

Outro cartel apareceu hoxe espetado na porta de entrada ó edificio. Comezo a estar preocupado. Pase o que pase non penso ir a ningunha reunión de veciños...

Auga do grifo.

2008-01-07T20:57:00.000+01:00

O outro día deixaron unha pequena probeta na porta da nosa casa co que semellaba unha enquisa sobre a calidade da auga que bebemos . Inocentemente cubrimos o papeliño e enchimos o tubiño con agua do grifo no que resultou ser o xesto máis desafortunado da semana. Ó día seguinte chamounos unha comercial pedíndonos "media horita de vuestro tiempo". Aceptamos de mala gana e o xoves despois de xantar plantouse na casa unha muller enorme , moi faladeira e que ó momento fixo boas migas con Jana.
Puxo a funcionar os seus trebellos e como se viñese a tomar un cafeciño con nos , empezou a charlar de todo canto lle viña á cachola.

Despois dunha exposición detallada de canta enfermidade no mundo hai , e da estreita relación entre estas e a calidade das augas , pasou a facer experimentos na nosa cociña co quimicefa que traía no maletín: mediu o cloro e a conductividade da auga , desmontou o filtro do grifo do fregadeiros , insultou á nosa xarra Brita , fixo unha electolisis cun aparto de andar por casa co que descompuxo a auga e sacou roña a cascoporro , e ata lle diu tempo de fregarnos un coitelo e un garfo. A cousa parecía que non ía rematar nunca e cando viu que eu lle metia presa e a venta non tiña visos de materializarse , mudou de faciana e de estilo. O que ata o momento foran amabilidade e empatía se convertiron en agresividade e mala educación.
Bueno , a todo isto , non dixen que o dichoso purificador costaba a nada despreciable cifra de 2.180 € se o mercabamos no momento , se non 2.680€
O momento máis tenso foi cando , xa fartos de tanto oir falar da malaria , de cañerías que filtran , de choiva ácida e ata de nenos mortos por bañarse en piscinas con cloro , eu lle dixen claramente que non ía tomar unha decisión así , sen pensala , e que non me importaba perder o fantástico desconto de 500€ . "yo este tipo de cosas las pienso antes de tomar una decisión , no me gusta precipitarme" dixen eu , ó que ela me respondeu "el pienso es para los animales , por lo menos en mi pueblo".
Aiquí rematou a exposición e venta . Fíxose un longuísimo e tenso silencio e ela ofreceuse a baixar a fumar un cigarro á rua mentres nos decidíamos. Como lle dixen que NON optou por chamar ó seu xefe dende o noso salón para que nos a puidesmos escoitar:
- Sí , sí , a María le gusta pero Antonio dice que tienen otras prioridades. Ya les digo yo ¿que mayor prioridad puede haber que la salud? ( a miña prioridae era pola fora da casa a ela)
- Ya les digo :si quereis beber esta porquería. (sinalando para o vaso con auga descomposta)
- Los padres de María la tienen y están muy contentos pero como ellos son jóvenes no
piensan en la salud.

Foise case sen despedirse despois de intentar convencernos das bondades da financiación do trasto ese e , por un momento pensei que lle ía mandar unha patada ó arbol de Nadal pero non se atreveu.
Agora faime gracia pensalo pero no momento houbera preferido a certeza dunha pedra no ril por beber auga do grifo á posibilidade de ter que aguantala a ela dez minutos máis.
Sintoo polos vendedores presentes e futuros pero á miña casa non entra niguen máis así venda a salvación eterna.

Patata

2008-01-04T21:56:00.001+01:00

Un pouco borrosa pero xa está aiquí a foto que prometeramos da patata que taponou a fuga de gas. Gracias amiga. E agora , ó caldeiro do lixo , que xa foi moita aventura para una patata.

Reflexión

2008-01-04T21:34:00.001+01:00

Onte na oficina preguntámoslle a un cliente que tal lle ía a vida dende que se xubilara fai pouco máis dun mes e esta foi a reflexión coa que nos agasallou: " As cousas do nacer , do vivir e do morrer non as pon nadie. Porque si eres negro , o normal é que naceras en África."
Ese día remataronse as aspirinas do botiquín da sucursal.

Lomo

2008-01-03T21:14:00.000+01:00

As primeiras fotos sacadas coa Lomo xa están aiquí.

Noite de Fin de ano

Oscar en Calvelo

Eduardo e Barbara estrenando casco na Noiteboa.

Galiza - Camerún

2008-01-02T23:43:00.000+01:00

Gloriosa xornada de futbol a que vivimos en Balaidos o pasado xoves. Nin a tardanza en chegar ó campo dos cameruneses por mor da negociación dunhas primas , nin o frio que facía en Vigo puideron empañar unha tarde tan divertida . Escaso futbol , moitos berros , boa compaña e ambiente de festa e bandeiras a cascoporro. Ó final cheguei á casa as duas e media da mañá. Menos mal que ó días seguinte non había que ir podar.

Superpatata

2008-01-02T22:54:00.000+01:00

Hoxe foi un día complicado no fogar dos Tonechos .Unha fuga de gas que non proviña da nosa cadela puxo en alerta ó edificio. O caso é que a nosa simpática veciña do segundo B , esa tan aficionada ó cartelismo libre , chamou hai uns días os do butano para felicitarlle o Nadal e de paso para que lle subiran a pé tres bombonas ata o rellano da sua casa. Xa facía días que as bombonas esperaban pacientemente a entrar no piso e unha delas fartouse e diulle por desincharse.

María tivo que chamar á policia que á sua vez chamou ós bombeiros. Como o noso portal xa é concurrido de por si , creo que se armou un bo barullo.
Pero o máis sorprendente non foi nin de lonxe o problema que ben puido rematar nos telexornais. O sorprendente foi a solución. Os bombeiros traían unha patata que lle encasquillaron á bombona e pousarona na rua ata que se valeirou. (...).
Mira que eu cando mo contou María pensei : Xa verás como traen unha desas narices electrónicas que se mandan os do CSI .Pois non , van e aparecen cunha puñeteira patata. Menos mal que non era unha fuga de auga que estou seguro tamén levan no coche compresas.
Na nosa casa , sobre a mesa do salón , agarda a heróica patata. Mañá , cando recupere a cámara , colgarei unha foto.

Casualidades

2007-12-26T16:12:00.001+01:00

A vida está chea de extranas casualidades que trenzan os nosos camiños con fios imaxinarios. Estes días de festa e exceso trouxeron duas ben curiosas relacionadas con obxetos perdidos e atopados de novo.
O domingo atopei tirado no chan dun aparcamento , no medio da oscuridade e xa algo pisado por os coches , un broche que duas horas antes perdera María. Pero a cousa non remata aiquí. Ó día seguinte , xa na noiteboa , ó pé da acera frente a nosa casa , vin tirado un tubiño deses brillo de labios e antes de collelo sinaleillo a María . Caéralle a ela unhas horas antes , cando Quique a trouxo á casa.
Algunhas cousas resístense a abandoar a nosa grata compaña.

Grasa.

2007-12-21T21:32:00.000+01:00

Un extrano cartel apareceu onte pola tarde pegado no cristal do noso portal. Como queira que o velcro xa non é capaz de disuadir os que agardan o autobús de que se senten na entrada do edificio , algunha veciña decidiu por fin a este atropello. Obviamente ninguen engrasou a cinta de velcro e trátase únicamente dunha ameaza un tanto absurda. Manchas a parte o único que conseguirían sería esvarar e deixar a cadeira ou os dentes postizos chantados na acera. Cruela DeVil vive aiquí.

Lotería.

2007-12-19T19:37:00.000+01:00

Dende uns días a esta parte , cando saio da casa as sete e media da maña co actimel na man , non podo evitar preguntarme como mudaría a nosa vida se saise premiado na lotería algún dos números que temos no corcho da entrada , xunto cos vales de desconto do Mercadona e un ticket da tintorería . En principio non teño que traballar o día do sorteo así que ofreceríame voluntario para sair no telexornal en bata de casa e coas zapatillas novas , descorchando unha botella de champán , ensinando o décimo á cámara e abrazando ós outros premiados. Bueno , eso sería se me toca o gordo , claro . Se me cae a pedrea quedo na casa.

E se toca , se toca tería que seguir collendo o actimel todas as mañas á mesma hora pero mercaría un trailer de pelotas de ténis para Jana .

Frases do día.

2007-12-18T15:43:00.000+01:00

Seguindo co tema do frío , hoxe a modo de exercicio de campo , recollín unha escolma de frases célebres escoitadas na miña oficina:

"Fai un frío que nin a Virgen ". Celso Joga , ateo.
"Non está bo tempo nin para a matanza , con tanto frío non arranca o sal". Flora Castro , ama de casa e científica.
"Non se para co frío" . Manuel Pousa , xubilado que veu as oito e media en bicicleta dende Morgade a cobrar a paga.
"Teño os pés coma a neve". Non será de blancos señora Pura.
"Rebentoume o contador da auga co xeo" . Veciño anónimo de Piñeira Seca.
"Este ano queimou todo a xeada , non queda nin pra facer un caldiño". Manuela Soto , adicta ó cocido que pensa que a pizza so se come en Italia.
"Fai menos frío que onte" . Coro de voces.
"Marcaba o termómetro do ambulatorio tres baixo cero" . Margarita Ramos , de profesión: sus achaques.
"Cando saín da casa puña o coche - 14 grados" . Delfín Fernandez . Cambia de coche Delfín , a ver se ademáis do termometro van estar jodidos os frenos e temos un disgusto.
"A sensación térmica é de polo menos seis baixo cero". Encarnación Romero . ¿Sensación térmica?. Frío , o que fai é moito frío . A ver se vemos menos televisión.
"Fai un frio negro" José Cerdeiro , palista e poeta.
"Neste momento se doblo unha orella párteme" . Pablo Mato , interventor da oficina e aspirante a rei da comedia.

E así transcurre a vida nunha pequena vila do interior de Galiza , pechada durante o inverno por un anel de neboa que transtorna os cerebros e fai que non se lle colla o punto ó sal nos xamóns. Se non é pra tolear , que baixe Deus e o vexa.

Marques da trapallada.

2007-12-17T20:55:00.000+01:00

Terrorífico conxunto , seino.

Hoxe pola tarde fun cambiar unha camiseta que me regalaran por unha dunha talla máis pequena e fun co ticket dun pixama que aínda por riba non era de esa cadea de tendas. Agardo que a dependienta de Springfield non teña un blog.

Fresco

2007-12-17T16:25:00.000+01:00

O que máis me desagrada do terrible frio que fai nesta aldea pataqueira é o feito de que a xente este obsesionada con el. Non entra na oficina un so cliente que non diga algo: que si non se paraba pola mañá , que si cando saíron ó tarreo estaba todo como nevado , que si foron as berzas pro carallo coa xeada... E eu miro pra eles , xubilados a maior parte , ociosos todos e pregúntome ¿pero onde iredes vos ás sete da mañá? Non será igual ir cobrar a pensión ás doce do mediodía , cando campa un solciño que da gusto .
O mundo é inxusto . Eu devezo por quedar na camiña e apuro tanto o sono que convirto o almorzo nunha cronometrada . E estes pasmóns a saltar da cama con este frio cando aínda non puxeron nin as farolas. Agora que vendo algún dos gañans tampouco estou seguro se aguantaría moito no colchón.

Cumpleanos

2007-12-16T22:56:00.000+01:00

Ainda que ben sei que a Carol non lle fará moita gracia ver esta foto publicada , teño que dicir que foi un dos momentos máis divertidos do cumpleanos. Ela e máis María fixeron parella ó futbolín e perderon por un claro 9-0 ante Carlos e Quique , que se amosaron intratables durante todo o xogo. Pediron clemencia pero ninguen quixo romper cunha tradición tan antiga como a de pasar por debaixo do futbolín. O malo é que o futbolín faise algo pequeno pra estas cousas.
Foi un cumpleanos moi divertido e con moitos momentos para o recordo así que en próximas entregas colgaremos fotos novas.
Houbo moitas ausencias pero a cousa resultou máis íntima igual de entretida. Calvelo abriu despois de moito tempo as suas portas o tivemos que facer un conxuro pra espantar os cinco grados baixo cero que había na rua.

Regalos

2007-12-16T22:14:00.001+01:00

Recibir regalos é sempre moi divertido . Esta foto real sacada na nosa cociña hoxe pola tarde da testimonio delo. Non , non pensedes que duas persoas me regalaron dous pares de zapatillas de casa case idénticas . Pior aínda. Supoño que por culpa dunha dependienta despistada recibín envoltiñas na sua caixa duas zapatillas distintas e do mismo pé. Empezo os trinta e catro con dous pés esquerdos.

34

2007-12-15T22:59:00.000+01:00

Desastre

2007-12-14T20:07:00.000+01:00

Cando un convive con un can ten que asumir certas pequenas catástrofes cotidianas .

Jana ten feito moitas e moi diversas trasnadas. En Verin , cando era noviña rillou a esquina dun moble , lambeu e arañou unha parede , descuartizou un libro de poesía , comeu duas veces a correa de coiro , vomitou duas veces a correa de coiro , e mil cousas máis.
Se te esquecías a bolsa de basura antes de baixala ó contenedor , podíaas dar por feito que ó chegar estaría espallada por toda a casa. Nin que decir do que pasa se esqueces algo de comida ó seu alcance. Pero de todas as cousas que ten feito , a de hoxe , foi a que máis me doeu con moita diferencia.
Como nunca lle fixo moito aquel o doce , non lle din importancia a que quedara na mesa a tableta de turron Suchard. Cando cheguei á casa e a atopei tirada no medio do salón confirmouse que hoxe era un día horroroso. Xa viña eu comido do Banco cunha ración de pulpo no bandullo e pensándo únicamente no postre que me agardaba na casa , cando me atopei con ese fatídico panorama. A tableta xacía no chan inmobil , triste , e a medio comer. Confeso que eso foi o que máis me doeu. Se polo menos a rillara enteira aínda tiña un pase , pero deixala así a medias , co rica que estaba e co cariñosa que era , pareceume un sacrilexio.
Sinto que a foto sexa algo borrosa pero tremíame o pulso coa impresión.

Futbol

2007-12-11T22:03:00.000+01:00

De todas as unidades de medida , a que máis me gusta é a de "campos de fútbol" . Cada vez que se queima un bosque ou se fai unha obra grande , para que a xente se faga unha idea da superficie din por exemplo: "equivalente a 250 campos de futbol" . E digo eu : donde puñetas hai 250 campos de futbol xuntos. Máis que nada para non ir nunca a un sitio así.
Para mostra un botón: di a Voz de Galicia nun delirante titular: "Una superficie equivalente a 16.000 campos de futbol sufre erosión grave" (77% da provincia de Pontevedra). Os meus coñecementos de matemáticas non dan para facer unha regla de tres que convirta hectáreas en estadios , pero xa fará falta unha boa calculadora . Como mínimo unha Casio desas que facían sumas de grados digo eu.
No fondo é moi divertido que se midan as cousas así . So sinto pena de que esto non se xeralice. Eu propoño cambiar tamén o kilogramo polas caixas de Foskitos. Así Jana por exemplo , en vez de pesar 17 kilos pesaría o equivalente a 46 caixas de Foskitos.

A zapatilla

2007-12-11T21:34:00.000+01:00

Capital

2007-12-11T20:58:00.000+01:00

Fin de semana de ponte en Madrid. Canto máis imos máis nos gusta non facer nada . As últimas veces xa non fumos visitar museos nin exposicións . Atopamos moito máis divertido pasear polas ruas na percura de cousas curiosas antes que facer longas colas para ver , rodeado de chinos , obras de arte coma quen consume flocos de millo. O arte vivo en Madrid está máis no mercado de Fuencarral que no Reina Sofía . O Museo do Prado con tanta publicidade convertiuse en Cortilandia . Mercamos libros e discos, vimos famosos de medio pelo , e pasamos moito frio.
Como paradas fixas fumos á Fnac e a Ikea. Na Fnac atopamos casualmente a Natalia (por aquelo de contradicir as leis da estadística) e en Ikea mercamos para Jana un peluche en forma de zapatilla de deporte que tivo un exitazo. Tanto é así que María xa o tivo que remendar por dúas veces . Pero de lonxe o que máis vimos foron chinolis. Nunha das ruas paralelas á Gran Via había tantas tendas con letreiros en chino que pensei que me sentara mal o Frenadol e viaxara no tempo. Mesmo nunha tenda fumos mercar salsa agridulce e a tendeira ó pedirllo puxo cara de china confundida e levounos a un estante cheo de bolsas de sal. Intentamos facernos entender e por fin atopámola pero alí había desde salsa de lagarto ata o Marca en chino.
Haberá que pida unha empanadilla de zorza en Pekín ? Viva a globalización.

Pechado por obras

2007-12-02T22:31:00.000+01:00

O outono chama con forza á nosa porta e na cidade fai un frío que rabea. Ata á pobre Jana dalle pereza sair da casa e provocou un pequeno incidente na galería que rematou cun xornal estrelándose repetidas veces contra o seu traseiro. En toda a fin de semana saimos o xusto e necesario pra visitar ás familias , recoller media empanada que nos esqueceramos onte , e tomar un cafeciño cos amigos . O frío voltanos menos sociables e vemos televisión coma se nos pagasen por elo . Unha extrana neboa vai e ven facendo desaparecer a outra ribeira do Miño engulindo a cidade mentras a nosa rua está pechada por obras .Unhas inmensas máquinas estan a repoñer o asfalto. Brigadas de obreiros portugueses nos separan do mundo .
O sabado mercamos un xogo novo para a DS e María enganchouse a el rápidamente. É un xogo ben sencilliño deses de pasar pantallas , saltar e coller monedas pero pasamos moi ben o rato no sofá. A vida , cando quere , pode ser ben simple.

O home que case coñeceu a Michi Panero.

2007-11-28T21:16:00.000+01:00

O domingo pola noite fumos ver un concerto de Nacho Vegas e Cristina Rosenvige en Valladolid. A verdade é que nos encantou e nos soupo a pouquiño. Foi un espectáculo moi fermoso , un chisco intimista de máis para o meu gusto , e máis propio dun pub ou unha sala que dun teatro. Tiñamos asentos na derradeira fila e cando chegamos lucía na porta o letreiro de non hai entradas.
Durante hora e media desplegaron o seu breve repertorio común e revisitaron temas propios a dúas voces con moita solvencia. Semella claro que os dous están contaxiados dunha certa estética Dylaniana ,e os músicos fixeron gala de oficio e tocaron todo o tempo para eles mesmos , coma se o público non existise nun concerto que rozou por intres o acústico. Se hai complicidade entre eles quedará para escenarios máis acolchados. Faltou emoción pero no fondo foi vibrante e pagou moito a pena. Na Capitol , cun chisco máis de fume e cun copazo houbera sido perfecto.

Sen comentarios

2007-11-27T23:03:00.000+01:00

Cartas perdidas.

2007-11-22T23:24:00.000+01:00

Chegan ó noso buzón cartas de xente que non coñecemos . Xente que viviu nesta casa e que tamén se mudou. Non son cartas de amor ,que xa me gustaría , son facturas de financieiras, avisos de certificados , recibos do banco e catálogos de Punto Roma. Despois de quince cambios de casa sigo sen saber que facer con esa correspondencia perdida . Dame cousa tiralas ó lixo pero non me queda máis remedio. Por certo , que ofertazas teñen en xerseis de rombos os de Cortefiel.

Mercadonio

2007-11-20T20:40:00.000+01:00

Dende pequeno me chamou a atención a voz que pon a xente cando fala por un microfono , especialmente se ese microfono é o da caixa dun supermercado. Será unha liguaxe propia da empresa que lles ensinan ó tempo que fan o cursillo de manipulador de alimentos , ou haberá un modulador de voz que fai que cando chaman reforzos ou piden un comercial para a liña panadería , soe como se falasen en verso. Mira que non pode haber nada menos poético que dicir " señorita Puri acuda a liña 3" , pero cando poñen esa voceciña danme ganas de sentarme e pasar códigos de barras toda a tarde.
Hoxe foi un dia moi duro no Banco e mesmo a min me diron ganas de chamar reforzos. Oxalá eu soupese falar en mercadonio.

Por fin outono.

2007-11-19T20:22:00.000+01:00

Amenceu un día triste de outono . Xa non lembraba o que era ver chover. Diante da nosa casa os empregados do Concello recollen unha e outra vez as follas das árbores caidas na noite anterior . Soplan dende moi cedo a herba coas suas ruidosas máquinas ,enfundados en traxes fosforitos. A cidade desperézase e estrena os primeiros charcos da tempada mentres xente camiña deprisa oculta baixo os seus paraugas .
De volta á casa , un chocolatiño, uns mimos e un pouco de calor. O outono tenche estas cousas.

Tarde de domingo

2007-11-18T15:16:00.000+01:00

Mi madriña que frío fai nesta aldea. Con Jana pasando a fin de semana na casa dos avós pareceme que non imos sair da casa en toda a tarde. Estamos preparados pra batir o record do mundo de sesta.

Almorzo

2007-11-18T14:48:00.000+01:00

María quería que baixase a mercar pan fresco pra facer unhas tostadiñas de almorzo pero a min diume moita pereza. Decidimos desconxelar unha barriña. A próxima vez poremoslle un pouquiño menos de forno.

Velcro

2007-11-15T21:11:00.000+01:00

Xusto diante da porta de casa temos unha parada de autobus. Non é que moleste moito pero a calquera hora do día hai xente atascando a entrada ó edificio . Como queira que é unha parada moi concurrida e o sitio é algo xusto, non ten banco para sentarse así que sempre está ocupado o peldaño de entrada ó portal . Cando saimos con Jana , esta non pode evitar cheirar as orellas da xente que por non levantarse arrima cara un lado.
A semana pasada tivemos que cambiar a pechadura. Algun que se aburria agardando o bus fedellou nela ata estropeala. Seica pasa moi a miudo. Outra das versións veciñais sosten que ó apoiarse contra a porta todo o rato non hai pecho que aguante.
O caso é que os poucos días de repartir novas chaves a todos os pisos, a algún veciño ocurriuselle unha extrana e maquiavélica idea pra evitar que xente sente na entrada. Unha mañá apareron pegadas no granito da entrada duas tiras de velcro todo ó longo de esta . O que se prentende supoño eu que é que á xente se lle pegue o cu e quede a vivir no noso portal.
Se non funciona proporei na próxima reunión de veciños electrificar a entrada ou baixar uns sofás pra que a xente agarde cómoda polo Cudeiro-Residencia.

Adxudicado

2007-11-15T16:30:00.000+01:00

Saquei a cinta métrica , engancheina cun ferro na parede do fondo e estireina con moito coidado. 5,50 metros. Non sei se será moi boa idea pero prefiro equivocarme a arrepentirme. Compramos cacharro.

4,725 mts

2007-11-14T15:50:00.000+01:00

Chegou o momento... Estou a piques de facer unha burrada.

Ponderoso II

2007-11-13T22:14:00.000+01:00

Non moi lonxe de Tamallancos , durmido un garaxe , agarda un Mercedes 230E do ano 83.
A tentación de mercalo é enorme , e a distancia que nos separa nestes intres son os casi cinco metros que mide. Difícil decisión . Mañá armado dunha cinta metrica comprobarei se é factible traelo para a casa e deixalo madurar uns aniños máis. Será un simple metro o que despexará as dúbidas, e no peor dos casos fará que estas se multipliquen.
Será este un simple antoxo propio dun neno grande en plena crisis dos trinta? Quedará esquecido simplemente facéndolle compañía a Ponderoso.?
Prégase opinión sinceira.