Caixeiro

Hoxe un cliente disgustado porque non lle funcionou unha tarxeta que levaba caducada dende novembro contoume mentres lle solicitaba unha nova, que o caixeiro automático lle diu a seguinte mensaxe.

"Su tarjeta ha sido abducida , contacte con su sucursal" . Conócese que puxen cara de asombro xa que sin que puidese dicir eu nada añadiu "no , si a mi tambien me pareció raro y pensé : jolín , abducida , como le pasa a los fantasmas" . Eche ben certo , hai outros mundos , pero están neste.

Coitelo

Cada vez que o collo me fago a mesma pregunta. Para qué puñetas servirá este coitelo que mercamos en Ikea hai xa un par de anos. Ten o fio curvado a modo de fouce , os dentes de serra e é máis ben pequenote. Por máis que o miro non o atopo práctico para nada. Se vas cortar o pan faise pequeno e toca no mantel antes de chegar ó fondo da barra. Para podar está claro que non é , que non sei se podarán moito os suecos pero o fio ten que ser limpo. Non é pra nenos xa que corta bastante ben. Para cortar ou untar queixo tampouco serve a non ser que o empregues do revés... Se alguén sabe pra que se emprega invitámolo a cear .

Delvezón

Mercar unha vaca. Chega un momento na vida de toda famila no que se ten que enfrontar a este importante paso.
Decididos a axudar a Roberto e a Miguel Carballo no proxecto de revitalizar a aldea de Delvezón temos que pensar de que xeito nos imos implicar. Hoxe visitamos unha explotación de vacas cachenas que a Deputación ten no Pazo de Vilamarín e durante tres horas paseamos polas 63 hectareas de terreo que xestionan acompañados do coidador .Aprendimos o funcionamento da granxa , vimos os comedeiros e o gando en liberdade. A cousa é ben sinxela e agora so resta exportala á aldea e pola en marcha.
Fai falla moito traballo e sobre todo hai que mercar unhas vacas entre todos. Temos cinco hectáreas de terreo e hai que mercar catro ou cinco cachenas e un boi.
Se o meu avó Augusto erguese a cabeza pensaría que o seu neto toleou , e tal vez non lle faltase razón.

Pavero

Por la tarde con las vacas.

Agochada da choiva , no pe dun cabaceiro , atopamos garabateada esta simpática anotación. Moito mudou o mundo en 25 anos. Supoño que os nenos de Picornio , caso de que quede algún , pasarán as tardes coa Play Station e non tanguendo á facenda . A verdade é que non estou moi seguro de se é un sinal de progreso ou de atraso . Cada un que saque as suas conclusións.

Madrid

Estou a pasar tres días en Madrid por razóns de traballo. Tres días de desconexión forzosa marcados polo madrugón do luns e pola pereza de este tipo de viaxes .
Ó rematar a primeira xornada saín coma un foguete do hotel cruzándome aínda con compañeiros traxeados na porta apurando ás conversas cun pitillo na man , e sumerxinme de cheo na cidade pola primeira boca de metro que atopei.
De todos os metros que teño coñecido , e xa van uns cantos , o de Madrid é de longo o menos semellante á cidade pola que circula. Non sei se so me pasa a min ( agardo que sí ) , pero teño a extrana sensación de que son , por dicilo de algunha maneira , xentes distintas as que circulan pola superficie e polo subsolo . Eso fai que me sinta como un extrano nunha foto fixa na que todo o mundo mira para o chan en silencio e semella estar arrastrando un pesado cargamento de preocupacións. Hoxe , sen ir máis lonxe , atopei unha pintada nun luminoso avariado que dicía en grandes letras negras :"animo". Vaia , pensei , non se pode dicir máis con menos.
A cidade desprendía unha calor mesta e á superficie na percura de osixeno pola estación de Sol , no medio dunha explosión de xente , ruido e luz . Por pura inercia achegueime á Fnac a mercar un par de libros e apañei para a Apoutega un comic de Liniers . Case na porta da tenda un fakir anunciaba a berros o seu espectáculo en competencia con músicos de rua , estatuas vivintes , vendedores de rosas na percura de enamorados , comerciantes ambulantes de medicinas e artistas varios. Non me parei xa que é ben sabido que eu non valio pra estas cousas , pero diume tempo de ver que no cartel co que se anunciaba , saía unha foto del cun taladro nun ollo. Mi madriña pensei , haiche choios ben ben fodidos. A cidade , nas ruas que rodean a Praza Maior , semella unha arañeira , unha trampa para turistas incautos na que o luxo e a miseria comparte estrada.
Puxen rumbo ó hotel e fun dando un longo paseo. Non sei a razón pero sentín magoa e unha certa nostalxia dun lugar no que xa dificilmente vivirei , e polo que me vexo atraido coma unha polilla pola luz .
Ceei en soidade no restaurante dunha cadea americana na rua de Alcalá .Un local totalmente estandarizado , cunha falsa familiaridade , poboado de xentes extranas que me facían lembrar ós falcons da noite de Hopper. Ó meu carón dous mozos discutían , facendo garavatos no manteliño de papel , a formulación química dos biocarburantes , cando entrou no local un homiño de pelo longo empapado en suor que semellaba entrar nun bar de Terranova fuxindo da tempestade . Fixose un espeso silencio e veu directamente cara min portando na man un libro que calculei sería polo menos a Biblia. Por un intre pensei que ía sentar na miña mesa pero afortunadamente virou no último segundo e sentou na mesa baleira que había á miña dereita. Co susto case se me afoga unha patata na salsa alioli. Para a miña sorpresa o libro non era un texto sagrado ou eso creo . Era o " Calendario Marino 2008 de Agostini" , eso si , en edición de luxo. O home chamou á camareira , pediulle dous zumos de laranxa , e comezou a sua lectura coma se estivese no salón da sua casa.
Cando saín anoitecera totalmente e os meus plan iniciais de voltar cruzando o Retiro quedaron en nada , xa que a esa hora o parque tiña un aire de animal durmido que me pareceu extranamente inquietante.

Liña U-dog.

Hai que recoñecelo , dende que abriron o Outlet de Adolfo Dominguez en Allariz , o pobo ten un aire distinto , non sei , como máis moderno.

John Wayne

Estamos a facer un pequeno traballo xuntos. Un deses proxectos que seguramente queden en nada pero que manteñen a miña cabeciña ocupada . Hai uns días , paseando por Calvelo , quedamos impresionados pola rapidez con que se están a destruir as vellas aldeas e con elas a nosa arquitectura popular , e dicidimos traballar un pouco sobre eso. Así , armados de cámara de fotos , percorremos ó longo destas tardes de primaveira unha morea de pequenos pobos na percura de pegadas dun mundo en retirada. É fascinante a cantidade de cousas fermosas que se poden atopar , e sobre todo da extrana forma na que conviven modernidade e tradición. Galicia , a pesar de todos os esforzos que facemos para evitalo , segue sendo un lugar maravilloso.

Fin da viaxe

Bueno , por onde íamos . Ah si , a cousa quedou en Escocia. Agora , moitos días despois de voltar desa fantástica viaxe , creo que podo ver con máis claridade a pegada que deixou en min. Maís alá das paisaxes vistas , das cidades e pequenas vilas, dos sabores , das mil cousas aprendidas , quedou un fondo pouso de amizade. Amizade e gratitude.
Vivir con Xabi eses días , e gozar da sua compaña fixo por si so que pagara a pena facer tan longa viaxe.
Nos dous derradeiros días percorrimos xuntos unha longa franxa das terras altas nunha ruta que nos levou dende Stirling ata a illa de Skye. Foron días intensos nos que vimos moitos lagos ( entre eles o Lago Ness ) , impresionantes montañas nevadas que semellaban arrancar dende o mar, castelos tan fermosos como o de Elian Donan , vales cheos de cervos , moreas de faisáns e mesmo focas.
Ainda que canso e xa algo morriñento , sentin moita pena ó ter que regresar. A viaxe de volta á casa foi unha pequena tortura , cheo de carreiras e pendiente do reloxo. O Talgo no que viaxaba e que por certo saira de Madrid dende o anden 13 , descarrilou no interior dun tunel xa moi cerquiña de Ourense . A cousa non pasou dun susto pero a madrugada fixose eterna no vagón-cafetería do expreso.

Pereza

Supoño que canto máis tempo pase máis pereza nos dará voltar a escribir no blog. Xa sei , vai moitísimo tempo dende o derradeiro post e xa algún seguidor , que de eses tamén temos , pediu encarecidamente unha actualización.
A vida neste lado do mundo seguiu o seu curso normal . Houbo días grises cargados de choiva e días azuis deses nos que todo semella sair ben. A nosa entrañable Cruela seguiu engraxando a entrada do edificio e mesmo un día a atopamos coa aceiteira das ensaladas e nos dedicou o mellor dos seus sorrisos .
Houbo eso sí moitos cambios. Xente que se mudou a terras lonxanas a traballar , cambios de compañeiros no choio , moreas de millas na estrada , proxectos que empezan unha e mil veces para nunca rematar , e unha chea de cousas que teremos que rescatar dun silencio longo e pesado de máis.
En fin , que arrancamos.

Stirling e Glasgow

Monumento Nacional a William Wallace e ruinas da Abadía de Stirling

Glasgow

St. Andrews.

Scotland

Tras moitas horas de viaxe , por fin Escocia. A xornada do sábado resultou eterna . O tempo de espera en Barajas foi moi moi longo . Diume tempo de percorrer canta tenda e chiriguito hai na terminal T1 , despachar un libro , de meterlle un bocadillo de tortilla ó estómago que semellaba feito con ovos do cretacio , e por suposto de aburrirme un mundo.
O avión teño que dicir que en contra do que eu imaxinaba que era Easyjet , estaba moi pero que moi ben. Moderno , limpo e puntual. Como queira que a xente viaxa case sen equipaxe e non hai asientos asignados, subir ó avión foi un minutiño. Os primeiros en ocuparse foron os das ventaiñas. Eu xa non cheguei a tanto tiven que sentar a carón dunha señora inglesa coa permanente recién feita e que viña cun grupo de outras seis ou sete saidas da mesma fornada.
Non ben o avión despegou e as azafatas se puxeron ó choio , empezaron a rodar o viño e os licores como se soupesen que non íamos dar aterrado e lles quedaban unha tarde de vida . En duas horas e media de viaxe despacharonse polo menos tres botelliñas de cuarto litro por cabeza e un licorciño , seguramente pra asentar as patacas fritas. Penso que se nos fan o control de alcolemia ata eu daría positivo de tanto respirar os vapores .
Cando cheguei ó aeroporto de Edimburgo , xa de noite , estaba Xabi a agardar por min.
Stirling está a un media horiña longa de Edimburgo así que a lomos do Fiat Panda de alugueiro e baixo un frio e unha choiva intensas arrancamos para a casiña.

Almorzo a base de té e morcilla , e o noso medio de transporte baixo unha intensa choiva.

T.V

O mellor de ter tantos canais de televisión , ademáis do canle de terror, é poder ver antigas competicións deportivas . Non por nostalxia , que de eso nesta casa é ben sabido que gastamos pouco , senón pra ver o moito que evolucionou a moda .
Este simpático señor , de nome Dennis Taylor , foi campión do mundo de billar aló polo ano 1985 . Non obstante a sorte non lle sorriu. Gañou grazas a un fallo tan clamoroso do seu rival , que foi este último o que pasou á historia . Pero Taylor , que sen dúbida non cria na sorte , tiña un plan B : os seus lentes. Foi recordado por ser o señor cos lentes ó reves que estaba ó lado do que fallou a bola negra na derradeira tirada.
A vida tenche estas cousas.

Burro-Dálmata.

O do cambio climático non sei se será certo, pero que as especies están a mudar é un feito. Este curioso exemplar de burro-dálmata atopamolo o luns mentras dabamos un paseo polas soleadas terras de Lobaces. Era , como se pode observar , un especimen moi sociable que non dubidou en pousar para a foto e que mesmo mandou uns rebuznos a modo de saudo.